انتقال خون به فرآيند انتقال خون يا فرآورده هاي خوني از شخص اهدا کننده به دستگاه گردش خون فرد ديگر گفته مي شود. انتقال خون هنگامي صورت مي گيرد که خون اهدا شده پس از تجويز پزشک با تزريق در سياهرگ دريافت کننده، به طور مستقيم در جريان خون او وارد مي شود.
فرآيند
خونِ اهداکنندگان داوطلب واجد شرايط لازم(با انجام برخي پايش ها)، توسط مراکز انتقال خون جمع آوري مي شود. سپس خون هديه شده براي بررسي ايمني و سلامت آن مورد آزمايش هاي غربالگري و تأييد سلامتي قرار گرفته و خوني که در اين آزمايش ها، رد شود به دور انداخته مي شود. خون و فرآورده هاي خوني سالم به بانک خون مراکز درماني تحويل و در مواقع نياز براي يکي از بيماران نيازمند مصرف مي شود. در بيشتر موارد اهدا کننده، بيمار مصرف کننده خون يا فرآورده را هيچ گاه نديده و نمي شناسد.[۱]
ضرورت
انتقال خون براي درمان بسياري از مشکلات پزشکي فرد دريافت کننده، مانند بيماري هاي خوني، سرطان و نيز درمان برخي جراحت ها و جراحي هاي بزرگ که در آن خون از دست رفته است، داراي اهميت است. پزشکان با در نظر گرفتن علت و شدت کم خوني(هموگلوبين پايين)، بيماري و علائم آن، نياز به انتقال خون را تعيين مي کنند. هم چنين انتقال پلاکت در صورت پايين بودن پلاکت هاي خون يا اختلال در عملکرد آن ها و انتقال پلاسما براي تأمين پروتئين هاي خون و توقف خونريزي ضرورت دارد.
خطرهاي انتقال
با وجود بررسي و آزمايش دقيق خون هاي اهدايي، انتقال خون براي فرد دريافت کننده خالي از خطر نيست. خطراتي که پيشامد آن ها به ندرت و درصد احتمال آن ها تابع عوامل مختلفي است از اين قرارند: واکنش شديد به انتقال خون، واکنش هاي دفاعي يا آلرژي، واکنش هاي ملايم پوستي يا تب، انتقال عوامل عفونت از جمله ويروس هپاتيت، اچ آي وي و باکتري ها(با ريسک بسيار پايين).
منبع: ويكي پديا