مسئولان در بخش های گوناگون، نوآوری، خلاقیت و ابتکار در روشها را وظیفه خود بدانند -رهبر معظم انقلاب   
۱۳۹۷ پنج شنبه ۲۸ تير -اِلخَميس ٦ ذو القعده ١٤٣٩ - Thursday july 2018
نقشه وب سایت   تماس با ما  جستجو در وب سایت  ورود به صفحه اصلی
  بازدید ها :  39   بازدید    تاریخ درج مطلب  2/1/1397    
 
 
علایقِ غذایی بخشی از شخصیت شما نیستند

مشکل غذا این است که خیلی به آن توجه می کنیم. مثلاً دایان را در نظر بگیرید. او مدیر ۴۸ ساله ای است که در سال ۲۰۱۰ در مطالعه ای دربارۀ عادت های غذایی مشارکت کرد. او بر این باور بود که غذا کاملاً به لذت و تخیل مربوط می شود و طی مصاحبه ای گفت که مقولۀ غذا یعنی بحث از اینکه «چه چیزی را دوست دارم و در مخیله ام به چه می اندیشم». او نگران متغیرهایی بود که ممکن است مانع لذت بردنش از غذا شوند. رفتار او مانند رفتار خوراک شناسی بود که از بافت سینۀمرغی که به روش کیسه پزی پخته شده است، انتقاد می کند یا به خاطر ادویۀ سوپ ابروهایش را درهم می کشد. دمای غذا از نظر دایان اهمیت ویژه ای داشت. او پژوهشگران را به رستورانی نزدیک دعوت کرد تا مشاهده کنند که چگونه منوی غذا یا به عبارت بهتر، فهرستی از غذاهای اشتهاآورِ انگشت شمار را جست وجو می کند. هنگام صرف شام، دایان غذایش را سریع می خورد؛ اما تمام نمی کرد. او فقط غذای پخته می خورد؛ درحالی که هنوز بخار داغ از آن بیرون می زد.
بنابراین دایان، بدخوراک و ایرادگیر بود و این می توانست بر غذایی که می خورد، تأثیر زیادی بگذارد؛ چراکه برای اینکه غذای خاصی را واقعاً دوست داشته باشید، غذایی که نه خیلی شور باشد و نه خیلی شیرین، باید از دیگر انواع غذاها امتناع کنید. اما دایان در حقیقت از درمانگی عمیقی شاکی بود. انتخاب های دایان بیشتر نشان از آشفتگی داشتند تا زیاده روی. غذایی که در رستوران، نمایش وار سفارش می داد، چیزی نبود جز تخم مرغی ساده روی نان برشته، که به محض سرد شدن حالش را به هم می زد. او که به سن پنجاه سالگی نزدیک می شد، احساس می کرد مادرش را رنجانده است؛ چون بدخوراکی و ایرادگیری اش باعث شده بود تا هرگز نتواند بر سر میز غذا با مادرش همراه شود. دوستانش نیز دیگر او را به شام دعوت نمی کردند. می خواست راه و روش خود را تغییر دهد؛ اما دربارۀ اینکه می تواند یا نه تردید داشت. دایان با نوع خاصی از رژیم غذایی زندگی می کرد: پنیر پرورده، غلات صبحانه، چیپس سیب زمینی و نان برش خورده.
البته این سلیقه های غذایی و اضطراب هایی که غالباً بعد از آن ها عارض می شود، غیرعادی نیست. بی ویلسون، تاریخ دانِ انگلیسی، در کتاب لقمۀ اول به مطالعۀ چگونگیِ فراگیریِ خوردن در کودکی و شکل گیری عادت های غذایی در بزرگ سالی می پردازد. این کتاب علاوه بر عوارض منفی عادت های غذاییِ آشفته بر سلامتی، رفتارهای عجیب مردم در زندگی اجتماعی و حرفه ای را نیز توصیف می کند: مثلاً دختری هنگام انتخاب دانشگاه می خواهد مطمئن شود که کافه تریای دانشگاه موردنظرش پیتزای موردعلاقه اش را سرو می کند یا نه؛ یا دختری دیگر مجبور می شود با زنگ زدن به هر رستورانی که می خواهد برود، کاملاً مطمئن شود که در آن رستوران همبرگر را بدون هیچ مخلفاتی می پزند. حاصل هیچ یک از این موقعیت ها تفاوت چندانی با وضعیت این شخص ندارد: فردی که دامنۀگسترده ای از غذاهای مختلف را دوست دارد؛ اما دست آخر برای ناهار، ساندویچ و برای شام، پیتزا می خَرَد. این کشمکش های روزانه نمونه های گویایی از خصلتی بسیار بد است: حتی اگر غذاهای مغذی و کامل در دسترس باشند و ما از عهدۀ هزینه شان برآییم و نیز به خوردنشان میل داشته باشیم، باز هم خوردنِ این نوع غذاها برای ما سخت است. چرا؟
هرگونه گزارش از رژیم غذایی غربی در قرن بیست ویکم تصویری یأس آور و پر از شیرینی جات خواهد بود. طی مطالعه ای در سال ۲۰۰۲ دربارۀ غذاهای موردعلاقۀ بچه ّها، مشخص شد که والدین نیز همان ذرت، نان قندی، گوشت و پیتزای محبوب بچه هایشان را دوست دارند. غذاهای چاق کنندۀ نوستالژیک و مخصوص بچه ها، بخشی از زندگی روزمرۀ ما شده اند: ویلسون از «شیر غلات» می گوید که در بوفه های موموفوکو در نیویورک فروخته می شود و نیز از افزایش بستنی با طعم کیک تولد که از بچه ها می خواهد غیر از روز تولد، در ۳۶۴ روزِ دیگر سال هم، آن را بخورند. در سال ۲۰۰۶ امریکایی ها به طور متوسط روزانه ۲۵۳۳ کالری غذا می خوردند که ۴۲۲ کالری از این مقدار به مصرف نوشیدنی ها مربوط می شود؛ حال آنکه در سال ۱۹۷۷ این مقدار ۲۰۹۰ کالری بود. در برخی مطالعات مربوط به حجم وعدۀ غذایی، خستگی را دلیلی رایج برای دست کشیدن از خوردن بیان کرده اند.
توضیح ویلسون دربارۀ اینکه چگونه به این وضعیت رسیدیم، از دیگر توضیحات در طول پانزده سال گذشته انسانی تر به نظر می رسد. انتقادات زیادی در این زمینه مطرح شده است؛ برای نمونه می توان به هدفی اشاره کرد که اریک شلاسر در کتاب پرفروشش در سال ۲۰۰۱ با عنوان ملت فست فودی نشانه گرفته است: شرکت های عظیم فست فود که بر حجم وعده های غذایی نظارت دارند و برای فروش آن ها به خانواده ها از تاکتیک های بازاریابی به سبک شرکت والت دیزنی بهره می برند. می توانید مشاهده کنید که سیاست فاسد چگونه نوشیدنی های قنددار را در مدارس رایج کرده است. همچنین همان طور که ماریون نِسِل در کتاب سیاست غذایی (۲۰۰۲) اشاره می کند، می توانید ببینید که توصیۀ دولت برای رژیم غذایی چقدر سردرگم کننده است. طبیعتاً پشت پردۀ این قضیه، ارتش قرار دارد. همان طور که آناستاسیا مارکس دسالسدو در کتاب آشپزخانۀ آماده به رزم (۲۰۱۵) توضیح می دهد، پس از جنگ جهانی دوم، ارتش با شرکت ها وارد شراکت شد تا بازاری دائمی برای غذاهای فراوری شده ایجاد کند. این غذاها در ابتدا جیرۀ سربازان بودند. شاید شرکت های کرافت۱ و فریتولِی۲ به طرزی فریب آمیز در کارشان ماهرند. مایکل ماس در کتاب خود با عنوان نمک، شکر و چربی (۲۰۱۳) اینگونه استدلال می کند که صنعت تریلیون دلاریِ غذاهای سبک بر پایۀ ترکیبی اعتیادآور از این سه عنصر، یعنی نمک، شکر و چربی ساخته شده است. مایل پولان در کتاب معضل جانور همه چیزخوار (۲۰۰۶) بر این باور است که اینکه امریکایی ها چند سُنت غذایی معدود و قدیمی دارند، به ما کمکی نخواهد کرد. چیزی که لازم داریم، «قواعد غذایی» است.
ویلسون این را انکار نمی کند که همۀ این کتاب ها نیروهای قدرتمندی را به رسمیت می شناسند. این عوامل، محیطی را شکل می دهند که همۀ ما باید در آن دست به انتخاب شخصی بزنیم؛ مثلاً تصمیم بگیریم برای صبحانه خربزه، گریپ فروت یا چای گیاهی کامبوچا بخوریم یا از نزدیک ترین دکه در مسیرمان برای رسیدن به محل کار، یک نان شیرینی پر از پنیر خامه ای و یک لیوان قهوه بگیریم؟ اما درنهایت، تصمیم های ما دربارۀ غذا را الگوهای دیرینه و جاافتادۀ علاقه و نفرت تعیین می کنند. اگر نان شیرینی را انتخاب کنم، ویلسون خواهد گفت که دلیل این تصمیم این نیست که نمی دانم نان شیرینی، ویتامین های سالاد میوه را ندارد یا نمی دانم که با این کار میزان قند خونم را به سرعت افزایش خواهم داد و در عین گرسنگی، تا ساعت یازده صبح احساس سیری خواهم کرد. من همۀ این ها را می دانم. بسیاری از مردم نیز از این نکات آگاه اند. سه تا از کتاب های بالا در فهرست پرفروش ترین کتاب های روزنامۀ نیویورک تایمز قرار داشتند. مشکل اصلی این است که من همه چیزِ نان شیرینی را ترجیح می دهم. به این ترتیب، پیش از آنکه روزم را شروع کنم، هر سه قانون مشهور پولان برای رژیم غذایی سالم را نقض خواهم کرد: «غذا بخور. بیش از اندازه نخور. اکثراً گیاه بخور.» چون همان طور که ویلسون می گوید، برای تبعیت از این قوانین باید «غذای واقعی دوست داشته باشید، از احساس سیریِ بیش ازحد لذت نبرید و به ارزش سبزی ها آگاه باشید».
نظر ویلسون این است که اگر بخواهیم تغییر کنیم، باید بدانیم که علایق و بیزاری های ما چگونه شکل می گیرند؛ یعنی باید روش تغذیۀ بچه هایمان، خاطراتی که دربارۀ غذا می سازیم و فروض جنسیت گرایانه دربارۀ غذاهای مردانه درمقابل غذاهای زنانه را بررسی کنیم. هیچ کس به صورت مادرزاد فقط برای خوردن غذاهای کربوهیدرات دار ساخته نشده است؛ هرچند که برخی افراد، آسان تر از بقیه به این سمت گرایش پیدا می کنند. ویلسون می گوید: «بهتر است دیگر، علایق شخصی مان را بخشی عمیق و معنادار از ذات خود ندانیم.» باور او به تغییر از تجربه اش ناشی می شود. او به یاد می آورَد که در نوجوانی و در دوران زندگی با والدینش که از هم طلاق گرفته بودند، به غذاهای شیرین شدۀ غنی و راحت وابسته بوده است. او در این باره می نویسد: «قبلاً در این تقابل بزرگ، در طرفِ اشتباه ایستاده بودم.» ویلسون در ادامۀ کار خود به عنوان تاریخ دانِ حوزۀ غذا تحولات کلان فرهنگی را ردگیری می کند. او در کتاب قبلی اش با عنوان بررسی چنگال۳ تغییرات کوچک در زمینۀ فناوری های آشپزی را بررسی کرد. منظور از این تغییرات، کارهایی مانند اختراع ماهی تابۀ کاسه مانند چینی است که سبک های جدیدی در آشپزی پدید آوردند و عادت غذایی همگان را متحول کردند.
ما بسیاری از علایقمان را در همان مراحل اولیۀ زندگی خود فرا می گیریم. شاید خواندن این نکته برای بزرگسالان مأیوس کننده باشد: در بازۀ زمانیِ چهار تا هفت ماهگی، انسان ها به طعم ها فوق العاده حساس اند. مطالعاتی در آلمان نشان دادند که برای اینکه کودک از غذای جدید خوشش بیاید و مایل باشد بعد از چند ماه دوباره از آن بخورد، باید در طول این مدت چند بار آن را چشیده باشد. اکثرِ مردم این فرصت را از دست می دهند؛ چون مادرانشان تابع دستورالعمل هایی مثل رهنمودهای سازمان بهداشت جهانی اند که مروج تغذیه با شیر مادر در شش ماه اول کودکی است. بیش از هشتاددرصد مادران در امریکا عملاً از این دستورالعمل پیروی نمی کنند، اما اکثرشان در طول این مدت برای تغذیۀ کودک از رژیم شیری، یعنی شیر خشک به جای شیر مادر استفاده می کنند. بنابراین آنان فرصت تغذیۀ کودک خود با کدو، کلم، بروکلی یا پورۀ گردو را از دست می دهند و این ها غذاهایی اند که می توانند زندگی را در سال های آینده برای کودکان آسان تر کنند.
اگر غذاهایی که هنگام کودکی در معرضشان قرار می گیریم، عمدتاً مزۀ شیر و گه گاهی هم مزۀ پورۀ سیب زمینی یا هویج داشته باشد، آن گاه در بیشتر دوره های بعدی زندگی به سراغ غذاهایی بی مزه و سرشار از مواد لبنی خواهیم رفت؛ نه غذاهای شور، مانند گیاه کبر و ماهی شور یا غذاهای سولفات دار، مانند تخم مرغ آب پز سفت و مارچوبه یا گیاهانی مثل چغندر. این استدلال کاملاً منطقی به نظر می رسد؛ اما نکته اینجا است که در گذشته چنین نبوده است. منظور از گذشته، زمانی است که مادران و دایه ها تمایل داشتند حداقل به اندازۀ کنونی کودکان را شیر بدهند و کودکان نیز در زمانی معین، دورۀ شیرخوارگی را پشت سر می گذاشتند و به اتاق غذاخوریِ بزرگ سالان شرف یاب می شدند. افرادی مثل دایان نیز از عادات کاملاً محتاطانه بیرون می آمدند و کم کم قدر تندیِ سالاد کاسنی یا خوراکِ ماهی بویابِیس را می دانستند.
ویلسون می گوید این امر وقتی روشن ترمی شود که به این فکر کنید که کودکان، قبل از دهۀ ۱۹۶۰ غذای شیرخوارگی را ملال آور می دانستند و مشتاق بودند دوره اش را به سرعت پشت سر بگذرانند و دیگر غذاهایی مثل شیربرنج آبکی و لوبیا را نخورند. مردم در بریتانیا آنقدر از این نوع غذاها بیزار بودند که فارغ التحصیلان مدارس خصوصی ممتاز و مدارس خیریۀکودکان در محله های فقیرنشین در سال ۱۹۱۲ و ۱۹۱۳ در لندن گرد هم می آمدند تا دربارۀ فهرست غذاهای خود بحث و گفت وگو کنند. در یکی از این جلسات، یکی از نمایندگان، شیربرنج را «نوعی بدرفتاری» دانست و آن را تقبیح کرد. برخی دیگر هم اعتراف کردند که دانش آموزانشان بیشتر اوقات شیربرنج را دست نخورده برمی گردانند. این جنبش با شروع جنگ جهانی اول ناکام ماند. وضعیت غذا در ایالات متحده نیز چندان بهتر نبود. لوتراِمِتهولت، پزشکی از شمال نیویورک بود که خود را «برترین مرجع در زمینۀ اطفال» معرفی می کرد. او در کتابی که در سال ۱۸۹۴ منتشر کرد، با جدیت تمام، مردم را از خوردن نان تازه، کیک و بیشتر انواع گوشت و ماهی منع می کند و درمورد سالاد نیز هشداری ویژه می دهد. در دوره ای که مرگ ومیر کودکان زیاد بود، خوراک خمیری و شیری را«هضم شدنی» می دانستند و کمتر احتمال می دادند حال بچه های خردسال را به هم بزند.
برای کسانی که با چنین رژیم غذاییِ محتاطانه ای پرورش می یافتند، غذا گذرنامۀ ورود به دنیای بزرگ سالی بود. دنیای بزرگ سالی، یعنی دنیای ضیافت های شام، مهمانی ها و مسافرت، دنیایی که فرصتی را فراهم می آورد تا بچه ها با چیزهای جدیدتر و جالب تری مواجه شوند. این نکته به طورکلی دربارۀ همۀ مردم جز بخش بسیار فقیری از آنان صادق بود؛ هرچند که فرصت ها برای طبقه های بالا و میانی بسیار رنگارنگ تر بود. ام. اف. کیفیشر، نویسندۀ نامداری است که در زمینۀ غذا می نویسد. او در خاطرات خود با عنوان منِ غذاشناس از تجربه اش می گوید. کیفیشر وقتی برای اولین بار مزۀ صدف را در مهمانی کریسمس در مدرسه ای در دهۀ ۱۹۲۰ چشید، زبانش از لذت بند آمده بود. او چنین می نویسد: «خوش خوراکی ام که تازه متولد شده بود، مرا به لذت پرستی ناشناخته ای سوق داد.»
به سختی می توان تصور کرد نسلی که با پنیر رشته ای و سیب زمینی سرخ کردۀ فرفری، این غذاهای جذاب و بامزه، بزرگ شده است، تشنۀ ماجراجویی باشد. مثلاً شام معمولی من در دوران کودکی ام در انگلستانِ دهۀ نود، عبارت بود از دایناسورهایی بوقلمونی و صورتک هایی خندان که از سیب زمینی درست شده بود و بیشتر به بازآفرینی فیلم پارک ژوراسیک شبیه بود تا غذایی مغذی. آنگونه که بسته های داخل فریزر به ما می گفتند، ما پروتئین ضروری خود را از تکه های بوقلمونِ بازسازی شده می گرفتیم که به شکل تیرانوسوروس و برونتوسوروس درآمده و با لایه ای از خرده نان پوشانده شده بودند. خوراک سیب زمینی از حلقه هایی درست می شد که رویشان سوراخ هایی به شکل چشم و دهان ایجاد می کردند. بنابراین برایم عجیب نیست که امروزه صحنۀ رستوران ها در جشن های هزارسالۀ لندن و نیویورک، بیشتر اوقات پر از اقلام قدیمی بچه های مرفه باشد. شاید بتوان ماجرای ظهور رستوران هایی در این سبک را به کار دنی مِیِر نسبت داد که اولین رستورانش با نام کافۀ یونیوناسکوئر۴ پیوند بین آشپزی سنتی فرانسوی و غذاخوری فاخر را در سال ۱۹۸۵ از هم گسست. او در سال ۲۰۰۴ رستوران شِیکشَک را راه اندازی کرد.
خبر خوش کتاب این است که در مقام نظر می توانیم برخی از عادت های غذاییِ بد خود را ترک کنیم؛ حتی عادت هایی که به فرزندانمان منتقل کرده ایم. می توانیم از راه نوسازی گستردۀ ذائقه هایمان پاسخ هایی جدید به غذاهایی فرابگیریم که فکر می کنیم به شدت از آن ها بیزاریم. به این ترتیب، پذیرش را جایگزین انزجار می کنیم. کتاب لقمۀ اول ماجراهای موفقیت آمیز بسیار زیادی را در این زمینه نقل کرده است. یکی از آن ها داستان «تاینی تِیستز» است. این سیستم که در یونیورسیتی کالج لندن توسعه یافت، از بچه ها می خواهد که به مدت دو هفته از غذایی که بدشان می آید، هر روز فقط یک لقمه بخورند. ویلسون از میزان موفقیت این روش، عدد و رقمی نمی دهد؛ اما اظهار می کند که این سیستم، شام را برای بچۀ خودش «مثبت تر و دلپذیرتر» کرده است. افزون براین وقتی برخی درمانگران از سیستمی مشابه برای درمان بچه های اوتیسمی با ذائقه های غذایی بسیار محدود استفاده کردند، نتایج چشمگیری گرفتند. مثلاً یکی از بچه ها از رژیم ساندویچ پنیر و هات داگ به ۶۵ غذای مختلف تغییر ذائقه داد.
یافته های علمی و تاریخی که ویلسون به دقت در کتابش جمع آوری کرده است، به اندازه ای است که ما را قانع می کند که تغییر، امکان پذیر است. بااینکه کتاب لقمۀ اول خود را راهنما معرفی نمی کند؛ صفحاتش حاوی توصیه هایی سخاوتمندانه اما غیراجباری است. این توصیه ها به طرزی آشکار اما آرامش بخش داده می شوند. اگر می خواهید سبک کلی خوردن خود را تغییر دهید، باید بدانید که این کار چه حسی خواهد داشت. باید بتوانید وضعیتی را تصور کنید که در آن غذایی را می چشید که زمانی از آن به شدت بدتان می آمد. ویلسون می گوید: «اگر اوغ نزدید یا نمردید، می توانید این آزمایش را دوباره تکرار کنید. به مرور فراموش خواهید کرد که این غذا برایتان عجیب و نامأنوس بوده و کم کم برایتان لذت بخش خواهد شد.... آن گاه دیگر امیال و عادت های قدیمی برایتان ناخوشایند خواهند بود. تمرین و تکرار کافی باعث خواهد شد تا روش های جدیدِ خوردن برایتان مانند شیرخوردن مأنوس و دلپذیر شوند.»
باید اولین کسی باشم که این تغییر مستدل را تأیید می کنم. در اواخر دوران نوجوانی ام، هیچ بزرگ سالی را به بدخوراکی و ایرادگیری دایان نمی شناختم. نمی توانستم تصور کنم که عادت های غذایی من تا وقتی که به سنین چهل سالگی برسم، بهتر از عادت های غذایی دایان خواهد بود. تنها اشکال رژیم محبوب من، یعنی نان و سیب زمینی، این بود که مرا در برابر تعداد زیادی بیماریِ جدی آسیب پذیرمی کرد و روزبه روز با خواندن مطالب جدید درباره شان نگرانی ام بیشتر می شد. این نگرانی کافی بود تا وادارم کند رژیم تاینی تیستز را شروع کنم. در طول یک سال هر هفته سبزی جدیدی برای آشپزی انتخاب کردم. فهمیدم که می توان بین لایه های کلوچه اسفناج جاسازی کرد. می توان تکه های فلفل دلمه ای را با سرخ کردن نرم کرد، سپس آن را داخل املت پنهان کرد. درنهایت همۀ سبزی ها را به زانو درآوردم، به استثنای بروکلی.
هنوز هم خود را با افراد بدخوراک همدل می دانم. به سختی می توانم این ایده را رها کنم که غذاهایی که دوست داریم، بخش اصلی شخصیت ما را شکل می دهند. دنیایی که در آن همۀ غذاها را به یک اندازه لذیذ می پندارند و همۀ خوراک ها ارزش مصرف یکسانی دارند، به نظر نمی رسد دنیای چندان مهیجی باشد. بدخوراکی به من امکان داد تا بین مزه ها و غذاهایِ عالی و مزه های وحشتناک و ناگوار تمایز قائل شوم. این خصلت به من نشان داد که هرجنبه ای از غذا ممکن است مهم باشد و راه را برای افشای رازِ طعم ها و مزه ها هموار کند. فقط کمی خجالت زده می شوم وقتی که اذعان می کنم عاشق مرغ های سرخ کردۀ حلقه حلقۀ واکر هستم که همتای بریتانیایی چیپس لِیز۵ در امریکاست. این برندها مرا متقاعد کردند که چیزی بهتر از مرغ رنگ پریدۀ پر از آب وجود دارد که همیشه در روزهای یک شنبه به خوردنش بی میل بوده ام. سال ها طول کشید تا با غذایی واقعی مواجه شوم و آن قبلی های بی مصرف را وِل کنم. همان طور که غذای بی کیفیت مرا به سمت غذای واقعی هدایت کرد، بدخوراکی نیز مرا به خوراک شناسی سوق داد و جذابیت گریپ فروت و نیز سیب زمینی سرخ کرده را به من شناساند.
به علاوه در عادت های روزانه ام، هنوز هم نقاط مشترک زیادی با آدم های مبتلا به اختلال خوراک دارم که در کتاب لقمۀ اول از آن ها یاد شده است. منظورم کسانی است که بیشتر، نان برشته و بیسکویت می خورند تا سبزیجات. رژیمی مثل تاینی تیستز می تواند نقش زیادی در تغییر سبک زندگی شخص داشته باشد. این رژیم می تواند به بازآرایی سلیقه های مربوط به مزه و بافت غذا کمک کند؛ اما نمی تواند محیطی را تغییر دهد که مجبوریم در آن مواد غذایی بخریم، برای وعده های غذایی وقت تعیین کنیم یا برای هماهنگی با دیگران به منظور همراهی، وقت صرف کنیم. حتی کسانی از ما که واقعاً از غذاهای «واقعی» لذت می برند، با وجود شغل و مسافرتِ هرروزه بین محل کار و خانه به سختی می توانند برای خوردنِ غذاهایی سالم و خوش پخت برنامه ریزی کنند. در دهۀ نود، دایناسورهای بوقلمونی بهترین هدیۀ ممکن را برای والدین شاغل به ارمغان می آوردند: زمان.
اگر واقعاً می خواهیم به عادت غذایی بی نظممان نظم ببخشیم، شناسایی روش فراگیری مزه های جدید، اولین قدمِ راه خواهد بود. در این میان، گرفتار رابطه ای عجیب با قوی ترین امیال غذایی مان خواهیم بود. این رابطه مثل عشق یک طرفه است. همان طور که ساندرا ام. گیلبرت، منتقدی فمینیست، در کتاب خود با عنوان تخیل آشپزخانه ای۶ بیان می کند، «ممکن است... با صدای ملچ ملوچ، ذرت بخورید و جرعه جرعه نوشابۀ رژیمی بنوشید و هم زمان مشغول تماشای مریل استریپ باشید که در فیلم جولی و جولیا نقش جولیا چایلد [آشپز سرشناس امریکایی] را بازی می کند.» ممکن است ذائقه های ماجراجویانه ای پیدا کنید؛ اما به دلایل مختلف ممکن است به ندرت آن ها را به عادت تبدیل کنید؛ دلایلی مثل کمبود زمان یا امکانات یا اینکه تصمیم بگیرید از کارهایی مثل آشپزی که به لحاظ سنتی زنانه محسوب می شوند امتناع کنید.
منبع: سایت آفتاب

 

اين مقاله تا چه اندازه براي شما مفيد بوده است؟

 12345 
ضعيفعالي
توضیحات شما . (اختياري)

ميانگين آرا :0.0 از 5 امتياز است.


12345
0 : تعداد کل آرا ارسال شده
-1 114928 -1 -1

جامعه شناسی
روانشناسی
آسیب شناسی اجتماعی
خانواده
  
 
ارسال به دوستان


در صورتی که مایلید دوستان شما نیز از این مطلب استفاده کنند , کافیست نام و آدرس ایمیل خود و دوست خود  را وارد نموده تا این مطلب به دوستتان ارسال شود.
 




 
صفحه اصلی | اخبار و رویداد ها | مجموعه مطالب | اردبیل شناسی | صدرا | مسابقات | تماس با ما
Copyright 2009 Tebyan Branch Of Ardebil Province. All rights reserved.
Web Design : WebHouse