مسئولان در بخش های گوناگون، نوآوری، خلاقیت و ابتکار در روشها را وظیفه خود بدانند -رهبر معظم انقلاب   
۱۳۹۹ دوشنبه ۲۳ تير -اِلأِثنين ٢٢ ذو القعده ١٤٤١ - Monday july 2020
نقشه وب سایت   تماس با ما  جستجو در وب سایت  ورود به صفحه اصلی
  بازدید ها :  481   بازدید    تاریخ درج مطلب  29/12/1396    
 
 
تعصب و لجاج در قرآن

تعصب به معنی«وابستگی غیر منطقی به چیزی » تا آنجا که انسان حق را فدای آن کند و لجاجت به معنی اصرار بر چیزی است به گونه ای که منطق و عقل را زیر پا بگذارد، ثمره این دو شجره خبیثه نیز«تقلید کورکورانه » است که سد راه پیشرفت و تکامل انسان هاست.
بی تردید اساسی ترین پایه عبودیت و بندگی خدا تسلیم و تواضع در برابر حق است و به عکس هرگونه تعصب و لجاجت مایه دوری از حق و محروم شدن از سعادت است.
تعصب به معنی«وابستگی غیر منطقی به چیزی » تا آنجا که انسان حق را فدای آن کند و لجاجت به معنی اصرار بر چیزی است به گونه ای که منطق و عقل را زیر پا بگذارد، ثمره این دو شجره خبیثه نیز«تقلید کورکورانه » است که سد راه پیشرفت و تکامل انسان هاست.
هنگامی که به تاریخ انبیای بزرگ بازمی گردیم و علل انحراف و گمراهی اقوام پیشین را مورد بررسی قرار می دهیم به خوبی می توان دریافت که این سه امر(تعصب و لجاجت و تقلید کورکورانه) نقش اصلی را در انحراف آن ها داشته است و یک برنامه عام برای همه اقوام زشت کار پیشین بوده است، آن ها به خاطر وابستگی شدید به افکار و برنامه های خرافی، و لجاجت و اصرار بر آن ها، چشم و گوش بسته به پیروی نیاکانشان ادامه می دادند و به این طریق، خرافات بی اساس از نسلی به نسل دیگر منتقل می شد، وصدای دلنشین مردان الهی که برای هدایت آن ها آمده بودند، در میان نعره های جاهلانه آنان گم می شد.
نخست از داستان نوح(ع) شروع می کنیم می بینیم که بت پرستان عصر آن پیامبر اولوالعزم به قدری لجوج و متعصب بودند که حتی از شنیدن صدای این منادی توحید وحشت داشتند، همان گونه که در نخستین آیه مورد بحث از زبان نوح(ع) می خوانیم:«و من هر زمان آن ها را دعوت کردم که ایمان بیاورند، و تو(ای خدا) آن ها را بیامرزی انگشتان خود را در گوش ها قرار داده و لباس هایشان را بر سر و صورت می پیچیدند و در مخالفت با حق اصرار ورزیدند و شدیدا تکبر کردند»! (وَإِنِّی کلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِی آذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِیابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَکبَرُوا اسْتِکبَارًا )[1]
آری تعصب و لجاج آن ها به قدری شدید بود که اجازه نمی دادند ذره ای از امواج صوتی نوح(ع) که حامل پیام حقیقت بود به گوش آن ها برسد، و یا چهره او را ببینند و این گونه گریز از حقیقت به راستی عجیب و خطرناک است.
در آیه بعد چهره دیگری از همین رذایل اخلاقی در قوم نوح(ع) به چشم می خورد، قرآن در باره آن ها می گوید:«آن ها گفتند: دست از خدایان و بت های خود برندارید مخصوصا بتهای(بزرگ)«ود»،«سواع »،«یغوث »،«یعوق » و«نسر» را رها نکنید»، (وَقَالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکمْ وَلا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلا سُوَاعًا وَلا یغُوثَ وَیعُوقَ وَنَسْرًا)[2]
اما چرا و به چه دلیل دست از این بت های رنگارنگ که ساخته و پرداخته دست خودشان بود برندارند و آن ها را بر مقدرات جهان هستی، و هم بر مقدرات سازندگانش حاکم بدانند؟! هیچ دلیلی بر آن جز تعصب و تقلید کورکورانه نداشتند.
در سومین آیه که از قوم عاد و گفتگوی پیامبرشان هود(ع) با آن ها سخن می گوید، می فرماید:«قوم عاد به قدری لجوج و متعصب و جاهل بودند که در برابر دعوت آن حضرت به توحید خالص و ناب گفتند: آیا به سراغ ما آمده ای که تنها خدای یکتا را بپرستیم و آنچه را پدران ما می پرستیدند رها کنیم؟(ما هرگز چنین کاری نخواهیم کرد، هر کاری از دست تو ساخته است انجام بده و) آنچه را(از بلا و عذاب الهی) به ما وعده می دهی بیاور اگر راست می گویی»! (قَالُوا أَجِئْتَنَا لِنَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ وَنَذَرَ مَا کانَ یعْبُدُ آبَاؤُنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَا إِنْ کنْتَ مِنَ الصَّادِقِینَ)[3]
به این ترتیب بر اثر تعصب و لجاج و تقلید کورکورانه، توحید خالص که روح جهان هستی است در نظر آن ها امری وحشتناک، و پرستش بت های بی عقل و شعور امری شایسته و با ارزش جلوه می کرد، و حتی برخلاف قانون دفع ضرر محتمل که عقل حاکم به آن است کمترین اعتنایی به احتمال عذاب الهی نمی کردند و مصرا از او می خواستند که به تهدیدهای خود جامه عمل بپوشاند، این خیره سری چیزی جز محصول تعصب و لجاج نبود.
آری آن ها برای فرار از حق و ادامه تقلید کورکورانه به سوی عذاب الهی شتافتند و سرانجام خود را در آتش عذاب سوزاندند، و این است نتیجه لجاجت و تعصب خشک و تقلید غلط!
در چهارمین آیه، سخن از پیامدهای شوم این رذایل اخلاقی درباره«نمرود» و نمرودیان است، می فرماید:«هنگامی که ابراهیم به پدرش(عمویش آزر) و قوم او گفت این مجسمه های بی روحی را که شما همواره پرستش می کنید چیست»؟ (إِذْ قَالَ لأبِیهِ وَقَوْمِهِ مَا هَذِهِ التَّمَاثِیلُ الَّتِی أَنْتُمْ لَهَا عَاکفُونَ)[4]
ولی آن ها جوابی نداشتند جز اینکه«گفتند: ما پدران خود را دیدیم که آن ها را عبادت می کنند»، (قَالُوا وَجَدْنَا آبَاءَنَا لَهَا عَابِدِینَ)[5]
و هنگامی که ابراهیم(ع) با صراحت به آن ها گفت که هم خودتان و هم نیاکانتان در گمراهی آشکاری بوده اید بیدار نشدند، ابراهیم(ع) بی اعتبار بودن این خدایان ساختگی و بی ارزش را از طریق بت شکنی به آن ها نشان داد، باز هم بر سر عقل نیامدند، بلکه ابراهیم بیدارگر و پاره کننده پرده های جهل و تعصب و لجاجت را به سوزاندن در آتش تهدید کردند، و به تهدید خود جامه عمل پوشاندند و او را در میان دریایی از آتش پرتاب کردند، و هنگامی که آتش بر ابراهیم(ع) سرد و خاموش و گلستان شد، و بزرگترین معجزه الهی در برابر چشمانشان به وقوع پیوست باز هم این اسیران زنجیرهای جهل و تعصب و لجاج به بهانه های دیگری همچون سحر به راه خود ادامه دادند.
اینها همه نشان می دهد که تا چه حد این رذایل اخلاقی خطرناک و مانع از آزاد اندیشی و رسیدن به حق است، و آن ها که در چنگال آن گرفتار می شوند تن به هر ذلت و حقارتی می دهند و عظمت مقام انسان و روح بلند او را در هم می شکنند ولی تسلیم حق نمی شوند.
در پنجمین آیه نیز اشاره به بت پرستی لجوجانه قوم«نمرود» می کند، هنگامی که ابراهیم(ع) با دلیل بسیار روشن و قاطع، بت پرستی را ابطال می نماید و به آن ها می گوید:«آیا آن ها را که می خوانید صدای شما را می شنوند؟ یا سود و زیانی به شما می رسانند»؟ (قَالَ هَلْ یسْمَعُونَکمْ إِذْ تَدْعُونَ × أَوْ ینْفَعُونَکمْ أَوْ یضُرُّونَ)[6]
آن ها هیچ پاسخ منطقی در برابر این گفتار روشن نداشتند، جز اینکه پناه به تقلید کورکورانه ببرند و بگویند:«ما فقط نیاکان خود را یافتیم که چنین می کردند»، (قَالُوا بَلْ وَجَدْنَا آبَاءَنَا کذَلِک یفْعَلُونَ)[7]
در حالی که اگر انسان می خواهد تقلید کند حداقل باید از عالم و دانشمندی تبعیت کند که او را به واقعیت ها رهنمون گردد نه از جاهل و گمراهی بدتر از خود! ولی این حجاب تعصب و لجاج به قدری ضخیم است که اجازه نمی دهد کمترین نور آفتاب هدایت و منطق و دلیل عقل در آن نفوذ کند، و ماورای آن را روشن سازد.
در ششمین آیه سخن از لجاجت فرعونیان در برابر معجزات روشن حضرت موسی(ع) است، آن ها بر آیین بت پرستی نیاکانشان لجاجت و اصرار ورزیدند و گفتند:«(ای موسی) آیا آمدی که ما را از آنچه پدران خود را بر آن یافتیم منصرف سازی؟ و بزرگی(و ریاست) در روی زمین فقط از آن تو و برادرت باشد، ما هرگز به شما ایمان نمی آوریم»! (قَالُوا أَجِئْتَنَا لِتَلْفِتَنَا عَمَّا وَجَدْنَا عَلَیهِ آبَاءَنَا وَتَکونَ لَکمَا الْکبْرِیاءُ فِی الأرْضِ وَمَا نَحْنُ لَکمَا بِمُؤْمِنِینَ)[8]
آن ها هرگز از خود سؤال نمی کردند که آیین موسی(ع) حق است یا باطل و در برابر آیین نیاکانشان چه امتیازی دارد؟ سخن آن ها فقط این بود که ما باید آیین نیاکان خود را حفظ کنیم، خواه حق باشد یا باطل! ارزش واقعی برای ما همین است و بس، سپس آن را با سوء ظن نیز آمیختند و گفتند آنچه را موسی(ع) به عنوان آیین الهی ارائه می دهد در واقع مقدمه ای است برای رسیدن به مقاصد سیاسی و حکومت بر مردم، نه خدایی در کار است و نه وحی آسمانی! این بدبینی نیز از آثار همان تعصب و لجاج بود که جهت فرار از حق، عذر و بهانه های واهی برای خود می تراشیدند.
و شاید آن ها از این بیم داشتند که اگر نور هدایت از طریق آیین موسی(ع) بر افکار مصریان بیفتد، هم آیین خرافی نیاکانشان را از دست می دهند، و هم حکومتی را که بر اساس آن بنیان نهاده بودند. به همین دلیل با تمام قدرت در برابر آن به پا خاستند و مردم را به تعصب و لجاجت تشویق کردند و از آنجا که درباریان فرعون همه چیز را برای ادامه حکومت خود می خواستند، تصورشان این بود که موسی و هارون نیز همه چیز را ابزار وصول به حکومت کرده اند. این رشته در طول تاریخ همچنان ادامه می یابد تا عصر رسول خدا(ص) می رسد. در هفتمین آیه نیز می بینیم که عامل اصلی انحراف مشرکان عرب تقلید کورکورانه و تعصب است که درهای معرفت و شناخت را از هر سو به روی صاحبان این صفات رذیله می بندد، می فرماید:«هنگامی که به آن ها(مشرکان عرب) گفته شود از آنچه خدا نازل کرده است پیروی کنید می گویند: ما از آنچه پدران خود را بر آن یافتیم پیروی می نماییم»، (وَإِذَا قِیلَ لَهُمُ اتَّبِعُوا مَا أَنْزَلَ اللَّهُ قَالُوا بَلْ نَتَّبِعُ مَا أَلْفَینَا عَلَیهِ آبَاءَنَا...)[9]
و قرآن بلافاصله در پایان این آیه جواب دندان شکنی به آن ها می دهد و می گوید:«مگر نه این است که پدران آن ها چیزی نمی فهمیدند و هدایت نیافتند»؟ (...أَوَلَوْ کانَ آبَاؤُهُمْ لا یعْقِلُونَ شَیئًا وَلا یهْتَدُونَ)[10]
تعبیرات آیه نشان می دهد که آن ها انکار نمی کردند که آنچه را پیغمبر آورده«ما انزل الله » و فرمان الهی است، بلکه به قدری گرفتار جهل و تعصب بودند که آیین نیاکانشان را بر آن مقدم می شمردند، نیاکانی که واقف به جهل و گمراهی شان بودند.
به این ترتیب جهل و تعصب سبب می شود که انسان به راحتی ما انزل الله را رها سازد و پشت به حق کند و رو به باطل نماید، هر چند حق را از باطل بشناسد!
در هشتمین آیه خداوند مسلمانان را به یاد ماجرای حدیبیه می اندازد که کفار با دیدن آن همه آیات و نشانه های حقانیت پیامبر اکرم(ص) به خاطر تعصب های جاهلی ایمان نیاورند و این رذیله اخلاقی آن ها را از سعادت بزرگ بازداشت، می فرماید:«به خاطر بیاورید هنگامی را که کافران در دل های خود خشم و نفرت جاهلیت داشتند(به همین دلیل نه تنها ایمان نیاوردند بلکه در مقام مبارزه با حق برآمدند) و در مقابل خداوند آرامش و سکینه را بر رسول خود و مومنان نازل فرمود(تا با رعایت اصول حق و عدالت در برابر آن دشمنان متعصب بایستد، و آن ها را به کلمه تقوا ملزم ساخت که از هر کس شایسته تر و اهل آن بودند و خداوند بر هر چیز غالب است »، (إِذْ جَعَلَ الَّذِینَ کفَرُوا فِی قُلُوبِهِمُ الْحَمِیةَ حَمِیةَ الْجَاهِلِیةِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَکینَتَهُ عَلَی رَسُولِهِ وَعَلَی الْمُؤْمِنِینَ وَأَلْزَمَهُمْ کلِمَةَ التَّقْوَی وَکانُوا أَحَقَّ بِهَا وَأَهْلَهَا وَکانَ اللَّهُ بِکلِّ شَیءٍ عَلِیمًا)[11]
حمیت از ماده حمی(بر وزن حمد) به معنی حرارتی است که بر اثر عوامل خارجی در بدن انسان یا اشیای دیگر به وجود می آید، به همین دلیل به حالت تب، حمی(بر وزن کبری) گفته می شود.
سپس به حالات روحی همچون خشم و تکبر و تعصب، حمیت اطلاق شده است، چرا که همه اینها حالتی آتشین در انسان ایجاد می کند.
جالب اینکه در این آیه حمیت به جاهلیت اضافه شده که اشاره ای به تعصب های برخاسته از جهل و نادانی، و سکینه که نقطه مقابل آن است به خدا نسبت داده شده است که آرامشی است آگاهانه و برخاسته از ایمان.
در بحث های آینده پیرامون تعصب منفی و مثبت نکته اضافه شدن حمیت به جاهلیت روشن تر خواهد شد.
در نهمین آیه اشاره به نکته دیگری شده است که پرده از روی تعصب شدید مشرکان عرب در عصر اهلیت برمی دارد، می فرماید:«هرگاه قرآن را بر بعضی از عجم ها (غیر عربها) نازل می کردیم و او آن را به ایشان می خوانده، به آن ایمان نمی آوردند»، (وَلَوْ نَزَّلْنَاهُ عَلَی بَعْضِ الأعْجَمِینَ ×فَقَرَأَهُ عَلَیهِمْ مَا کانُوا بِهِ مُؤْمِنِینَ)[12]
یعنی نژادپرستی و تعصب قومی آن ها به قدری شدید بود که اگر قرآن با تمام معارف عالی و فصاحت و بلاغت فوق العاده و محتوای بی نظیر بر فردی غیر عرب نازل می شد، تعصب و لجاجت هرگز به آن ها اجازه نمی داد که آن را پذیرا شوند!
این تعبیر قاطع به خوبی نشان می دهد که رذیله اخلاقی«تعصب و لجاج » تا چه حد می تواند انسان را از درک حقیقت و رسیدن به مقصود بازدارد.
گرچه بعضی از مفسران برای این آیه تفسیرهای دیگری ذکر کرده اند ولی روشن ترین و مناسب ترین تفسیر همان است که در بالا ذکر شد.
روی همین اصل در بعضی از روایات اسلامی پیغمبر اکرم(ص) افراد متعصب و لجوج را در سرنوشت شوم اعراب جاهلی شریک می شمرد و می فرماید:«من کان فی قلبه حبة من خردل من عصبیة بعثه الله یوم القیامة مع اعراب الجاهلیة; هر کس در دلش به اندازه دانه خردلی عصبیت باشد، خداوند روز قیامت او را با اعراب جاهلیت محشور می کند»، (دانه خردل دانه بسیار ریزی است که همواره به عنوان ضرب المثل برای خردی ذکر می شود)[13]
در دهمین آیه، چهره دیگری از این رذیله اخلاقی در اقوام مختلف دیده می شود و آن اینکه هر گروهی به خاطر تعصب و لجاج، خود را بهترین می داند، و دیگران را نفی می کند گویی تنها بندگان برگزیده خدا آن ها هستند و دیگران هیچ، و همین امر سبب درگیری مستمر در میان اقوام می شود، می فرماید:«یهود گفتند مسیحیان(نزد خدا) هیچ ارزشی ندارند، و مسیحیان نیز گفتند: یهودیان ارزشی ندارند، در حالی که هر دو گروه، کتاب آسمانی را می خواندند(که به آن ها دستور می داد باید از این گونه تعصب ها به کنار باشند) آری افراد نادان(از مشرکان عرب) نیز سخنی همانند آن ها داشتند، خداوند روز قیامت در باره اختلاف آن ها داوری خواهد کرد»، (وَقَالَتِ الْیهُودُ لَیسَتِ النَّصَارَی عَلَی شَیءٍ وَقَالَتِ النَّصَارَی لَیسَتِ الْیهُودُ عَلَی شَیءٍ وَهُمْ یتْلُونَ الْکتَابَ کذَلِک قَالَ الَّذِینَ لا یعْلَمُونَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ فَاللَّهُ یحْکمُ بَینَهُمْ یوْمَ الْقِیامَةِ فِیمَا کانُوا فِیهِ یخْتَلِفُونَ)[14]
از تعبیرات این آیه به خوبی استفاده می شود که این گونه تعصب ها و خودبینی ها از جهل و نادانی سرچشمه می گیرد، و هر قوم جاهل و بی خبر گرفتار این رذیله اخلاقی خواهد شد.
تعبیر به« الَّذِینَ لا یعْلَمُونَ» (کسانی که نمی دانند) مفهوم وسیع و گسترده ای دارد که مشرکان عرب یکی از آن بودند و لذا بعضی از مفسران آن را به قوم نوح، یا همه امت های پیشین که بر اثر جهل و نادانی گرفتار تعصب و لجاجت بودند، تفسیر کرده اند.
در یازدهمین آیه سخن از یک حکم کلی و عمومی است و نشان می دهد که در تمام طول تاریخ تعصب و لجاجت نقش اصلی را در ادامه کفر و توحیدستیزی ایفا می کرده است، می فرماید:«این گونه در هیچ شهر و دیاری پیش از تو پیامبری بیم دهنده نفرستادیم، مگر اینکه ثروتمندان مست و مغرور آن گفتند: ما نیاکان خود را بر آیینی یافتیم و به آثار و روش آن ها اقتدا می کنیم »!(وَکذَلِک مَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِک فِی قَرْیةٍ مِنْ نَذِیرٍ إِلا قَالَ مُتْرَفُوهَا إِنَّاوَجَدْنَا آبَاءَنَا عَلَی أُمَّةٍ وَإِنَّا عَلَی آثَارِهِمْ مُقْتَدُونَ)[15] این تعبیر نشان می دهد که همیشه مهمترین مانع در برابر ایمان به آیین پیامبران الهی همان تعصب و تقلید کورکورانه ناشی از جهل بوده است. و از اینجا خطر این رذیله اخلاقی آشکارتر می شود.
در دوازدهمین و آخرین آیه می خوانیم که اقوام جاهلی به خاطر تعصب و لجاج بزرگ ترین انبیای الهی و عقل کل را متهم به جنون می کردند و آن را بهانه مخالفت خود با آیین آن ها قرار می دادند، می فرماید:«آن ها پیوسته می گفتند: آیا ما خدایان خود را به خاطر شاعری دیوانه رها کنیم»؟ (وَیقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِکو آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَجْنُونٍ)[16]
عجب اینکه آن ها به قدری در حجاب تاریک جهل و تعصب گرفتار بودند که نمی فهمیدند این سخن یک گفتار ضد و نقیض است،«شاعر بودن » احتیاج به تفکر و ذوق سلیم و آگاهی کافی از دقایق سخن دارد(توجه داشته باشید که شاعر از ماده شعور گرفته شده است) و این با مجنون بودن هرگز سازگار نیست.
همچنین گاه آن ها را متهم به«سحر» و«جنون» می کردند در حالی که سحر نیز احتیاج به آگاهی قابل ملاحظه ای سبت به بخشی از علوم و دانش ها دارد، و هوشیاری خاصی را می طلبد، و این با جنون سازگار نیست، این سخنان ضد و نقیض ناشی از جهل و تعصب بود.
نتیجه نهایی
یک نگاه اجمالی به آیات گذشته که اشباه و نظایر دیگری نیز در قرآن مجید دارد این حقیقت را اثبات می کند که از مهمترین موانع معرفت و شناخت، تقلیدهای کورکورانه ای است که از تعصب و لجاجت و وابستگی بی قید و شرط سبت به اموری که با تمایلات نفسانی و هوا و هوس های انسان می سازد ناشی می شود.
ضایعات و آثار زیان بار این رذیله اخلاقی صفحات تاریخ بشریت را سیاه کرده و پیامبران الهی را با مشکل ترین موانع رو به رو ساخته، و خون های زیادی بر خاک ریخته است و همین معنی برای پی بردن به آثار زیان بار آن کافی است.
اگر این رذیله اخلاقی در درون جان انسان ها نبود، تاریخ بشریت چهره دیگری داشت و پیشرفت تکامل تمدن ها شتاب دیگری پیدا می کرد، و نیروهای خلاق در مسیر سعادت انسان ها به کار می افتاد، و به جای اینکه به صورت سیل ویران گری در آید، نهرهای منظمی از معارف الهیه را تشکیل می داد که همه جا مایه عمران و آبادی قلوب بود.
تعصب و لجاجت در احادیث اسلامی:
پیش از آنکه به تحلیل معنی تعصب و سرچشمه و انگیزه ها و آثار زیان بار آن بپردازیم لازم است نگاهی به احادیث اسلامی که در این زمینه وارد شده است بیفکنیم، چرا که بسیاری از مسایل مورد نظر در لا به لای این احادیث به صورت اجمالی مطرح شده است.
احادیث در این زمینه فراوان است که در ذیل به نمونه هایی از آن اشاره می کنیم:
1- در حدیثی از رسول خدا(ص) می خوانیم:«من کان فی قلبه حبة من خردل من عصبیة بعثه الله یوم القیامة مع اعراب الجاهلیة; هر کسی در دلش به اندازه دانه خردلی عصبیت باشد خداوند روز قیامت او را با اعراب جاهلیت محشور می کند»[17]
این تعبیر نشان می دهد که این رذیله اخلاقی به قدری خطرناک است که پایین ترین درجات آن نیز با ایمان خالص سازگار نیست.
2- در حدیثی از امیرمؤمنان علی(ع) می خوانیم:«ان الله یعذب الستة بالستة، العرب بالعصبیة، و الدهاقین بالکبر، و الامراء بالجور، والفقهاء بالحسد، و التجار بالخیانة، و اهل الرساتیق بالجهل; خداوند شش گروه را به خاطر شش چیز عذاب می کند: عرب را به خاطر تعصب، و اربابان را به خاطر تکبر، و حاکمان را به خاطر ستم، و فقیهان را به خاطر حسد، و تجار را به خاطر خیانت، و اهل روستاها را به خاطر جهل و نادانی»[18]
جالب اینکه تعصب را نخستین امر از امور ششگانه ذکر فرموده، در حالی که همه آن ها از گناهان بزرگ است.
3- در حدیث دیگری از پیامبر اکرم(ص) می خوانیم:«لیس منا من دعا الی عصبیة، و لیس منا من قاتل علی عصبیة، و لیس منا من مات علی عصبیة; کسی که مردم را دعوت به تعصب کند از ما نیست، و کسی که به خاطر تعصب بجنگد از ما نیست، و کسی که با تعصب بمیرد از ما نیست»[19]
4- امیرمؤمنان علی(ع) در خطبه معروف«قاصعه » که اساس آن بر نفی تکبر و تعصب است عامل اصلی انحراف و بدبختی ابلیس را تعصب و تکبر می شمرد، و می فرماید:«هنگامی که خداوند به فرشتگان دستور داد برای آدم(ع) سجده کنند، همگی اطاعت کردند جز ابلیس » سپس می افزاید:«اعترضته الحمیة فافتخر علی آدم بخلقه و تعصب علیه لاصله فعدو الله امام المتعصبین، و سلف المستکبرین الذی وضع اساس العصبیة; تکبر و تعصب به او دست داد، و بر آدم(ع) به خاطر خلقت خویش افتخار کرد، و از جهت اصل و ریشه خود نسبت به او تعصب ورزید، به همین دلیل این دشمن خدا پیشوای متعصبان، و سر سلسله مستکبران است، و کسی است که بنای تعصب را پی ریزی کرد»[20]
5- در حدیث دیگری از رسول خدا(ص) می خوانیم:«من تعصب او تعصب له فقد خلع ربق الایمان من عنقه; هر کس تعصب بورزد، یا دیگران به خاطر او تعصب بورزند، رشته های ایمان را از گردن خود بازگردانده است»[21]
می دانیم«تعصب » و«لجاجت » لازم و ملزوم یکدیگرند، و به همین دلیل ما هر دو را تحت یک عنوان آوردیم، در رابطه با نکوهش رذیله لجاج نیز روایات زیادی داریم از جمله:
1- در حدیثی از رسول خدا(ص) می خوانیم:«ایاک و اللجاجة، فان اولها جهل و آخرها ندامة; از لجاجت بپرهیزید که آغازش جهل و پایانش پشیمانی است »[22]
2- در حدیث دیگری از امیرمؤمنان علی(ع) آمده است که فرمود:«اللجاج اکثر الاشیاء مضرة فی العاجل و الآجل; لجاجت در دنیا و آخرت از همه چیز زیان بارتر است»[23]
3- در حدیث دیگری از همان حضرت می خوانیم:«اللجاج بذرالشر; لجاجت بذر شر و بدی است»[24]
4- در نهج البلاغه آمده است که فرمود:«اللجاجة تسل الرای; لجاجت آراء انسان را سست، و او را به خطا می افکند»[25]
5- و نیز از همان حضرت آمده است:«لیس للجوج تدبیر; لجوج مدیریت و تدبیر ندارد»[26]
با توجه به روایاتی که در بالا آمد تاثیر تخریبی این دو رذیله اخلاقی(تعصب و لجاج) در زندگی فردی و اجتماعی انسان ها روشن می شود تا آنجا که انسان را از ایمان و اسلام بیگانه ساخته، و به سوی کفر و شرک و اقتدای به شیطان و رها کردن رشته محکم ایمان سوق می دهد که دلایل آن را در بحث بعد خواهید خواند.
1- مفهوم تعصب و انگیزه های آن
«تعصب » از ماده«عصب » در اصل به معنی رشته هایی است که مفاصل استخوان ها و عضلات را به هم پیوند می دهد، سپس این ماده به معنی هر نوع وابستگی شدید فکری و عملی آمده است که غالبا بار منفی دارد هر چند وابستگی های مثبت نیز در مفهوم آن افتاده است که شرح آن در بحث های آینده به خواست خدا خواهد آمد.
بدیهی است وابستگی های غیر منطقی نسبت به شخص یا عقیده و یا چیزی انسان را به لجاجت و تقلید کورکورانه نسبت به آن وادار می کند، و سرچشمه بسیاری از کشمکش ها و جنگ ها و خونریزی ها و اختلافات مستمر است.
هرگاه این گونه تعصب ها از میان جامعه انسانی برود و مردم تسلیم منطق و حرف حساب باشند بسیاری از اختلافات برچیده می شود و آرامش بر جوامع بشری حاکم می شود.
چنین تعصبی که نتیجه مستقیم آن لجاج و تقلید کورکورانه است از امور زیر سرچشمه می گیرد:
1- حب ذات و علاقه شدید به نیاکان - حب ذات افراطی سبب می شود که انسان نسبت به هر چیزی که به او ارتباط و پیوند دارد دلباختگی و دلدادگی نشان دهد از جمله نسبت به پدر و نیاکان و آیین و رسوم آن ها.
این وابستگی شدید عامل انتقال بسیاری از خرافات و زشتی ها به بهانه حفظ آداب و سنن، از نسلی به نسل دیگر می باشد، و حجابی در برابر معرفت و شناخت حق است.
دفاع و طرفداری شدید از قوم و قبیله گاه به جایی می رسد که بدترین افراد قبیله و زشت ترین آداب و سنن آن ها در نظر افراد متعصب بسیار زیبا جلوه می کند در حالی که بهترین افراد قبایل دیگر و عالی ترین آداب و سنن آن ها در نظر آن ها زشت و بی معنی است!
2- پایین بودن سطح فکر و فرهنگ - هر قدر سطح فکر مردم کوتاه تر و فرهنگ آن ها ضعیف تر باشد، تعصب های جاهلانه و لجوجانه و تقلیدهای کورکورانه در میان آن ها بیشتر است، به عکس هر قدر سطح فکر بالاتر رود و فرهنگ کامل تر شود توجه او به منطق و استدلال و نفی تعصب و لجاجت و جانشین ساختن تحقیق به جای تقلید کورکورانه بیشتر می شود.
3- شخصیت زدگی عامل دیگری برای تعصب و تقلید کورکورانه است - گاه شخصی در نظر انسان چنان قداست پیدا می کند که گفتار و رفتار او از دایره نقد خارج می شود هر چند از نظر علمی و اخلاقی در سطح پایینی قرار داشته باشد و همین امر سبب می شود که عده ای چشم و گوش بسته به دنبال او بیفتند و به خاطر او جان و مال خود را از دست بدهند، بی آنکه در محتوای سخنان و رفتار او کمترین اندیشه ای کنند!
4- انزوای اجتماعی و فکری یکی دیگر از اسباب تعصب است - وقتی انسان در خودش و محیط فکری و اجتماعیش فروبرود و از جوامع و افراد دیگر و افکار آن ها بیخبر بماند نسبت به آنچه در اختیار اوست سخت وابسته می شود، و در برابر آن تعصب می ورزد، در حالی که اگر با دیگران بنشیند و فکر خود را با افکار دیگران مقایسه کند نقطه های قوت و ضعف و مثبت و منفی به زودی آشکار می گردد، و به او اجازه می دهد بهترین انتخاب را داشته باشد.
2- آثار و پیامدهای منفی تعصب و لجاجت
تعصب و لجاج، آثار منفی شدیدی دارد که در زندگی انسان های متعصب و لجوج به زودی ظاهر می شود.
1- تعصب یعنی وابستگی غیر منطقی به شخص یا عقیده یا عادت و رسم خاصی، همان گونه که قبلا نیز اشاره شد، حجاب ضخیمی بر دیده عقل انسان می افکند، و او را از درک حقایق و خیر و شر و مصلحت و مفسده و عاقبت امور و پیدا کردن راه چاره محروم می سازد.
به همین دلیل در احادیث سابق خواندیم که لجوج مدیریت و تدبیر ندارد، و در حالات شیطان دیدیم که به خاطر تعصب از درک بدیهیات واماند، و رشته عبودیت و بندگی را از گردن خویش برداشت و برای همیشه رانده درگاه الهی شد.
2- تعصب و لجاجت آتش سوزانی است که پیوندهای وحدت و اتحاد را در جامعه بشری می سوزاند، و بذر نفاق و اختلاف را در میان افراد می پاشد و نیروهایی را که باید صرف پیشرفت جوامع انسانی شود، به جنگ و ستیز با یکدیگر وامی دارد، به همین دلیل در حدیثی از امیرمؤمنان علی(ع) می خوانیم:«اللجاج ینتج الحروب و یوغر القلوب; لجاجت آتش جنگ ها را روشن می سازد و دل ها را پر از کینه و دشمنی می کند»[27]
3- تعصب و لجاج سبب می شود که دوستان از هم دور شوند و محبت ها به عداوت ها مبدل گردد.
4- تعصب و لجاج یکی از عوامل مهم کفر است، و بسیاری از امت های پیشین تنها به این دلیل راه کفر را پیش گرفتند که تعصب و لجاج نسبت به آیین نیاکانشان مانع پذیرش حق شد (شرح این معنی را در تفسیر آیات گذشته خواندیم).
5- تعصب و لجاج مایه درد و رنج و زحمت و ناراحتی است، چرا که سبب می شود انسان مدت ها، و گاه سالیان دراز، در بیراهه سرگردان شود و چون به بن بست می رسد سرانجام خسته و وامانده از راهی که رفته است باز می گردد.
روی همین معنی در حدیثی از امیرمؤمنان علی(ع) می خوانیم:«ثمرة اللجاج العطب; ثمره لجاجت شکست خوردن و هلاکت است»[28]
و به همین دلیل غالبا مایه ندامت و پشیمانی است همان گونه که در احادیث گذشته به آن اشاره شده بود که«آغاز لجاجت، جهل است و پایان آن ندامت»
6- تعصب و لجاجت در بسیاری از مواقع، کنترل امور را از اختیار انسان خارج می سازد و او را به جاهایی می کشاند که هرگز مایل به آن نبوده است، روی این جهت در بعضی از احادیث اسلامی از امیرمؤمنان علی(ع) نقل شده است که می فرماید:«لامرکب اجمح من اللجاج; هیچ مرکبی سرکش تر از مرکب لجاجت نیست»[29]
7- و بالاخره تعصب و لجاجت هم دنیای انسان را بر باد می دهد و هم آخرت او را، چرا که در دنیا سرچشمه عداوت ها و جدایی ها و اشتباهات فراوان و از دست دادن آرامش می شود و در آخرت سبب دوری از رحمت خدا، و این همان است که در روایت امیرمؤمنان علی(ع) خواندیم:«اللجاج اکثر الاشیاء مضرة فی العاجل و الآجل; لجاجت از همه چیز زیانبارتر است در دنیا و آخرت »!
بار دیگر لازم است این نکته را یادآور شویم که این سه رذیله اخلاقی(تعصب و لجاجت و تقلید کورکورانه) گرچه از نظر مفهوم و محتوا از هم جدا هستند ولی چون رابطه بسیار نزدیکی با هم دارند، و به اصطلاح لازم و ملزوم یکدیگرند هر سه را با هم عنوان کردیم.
انگیزه های تعصب و لجاجت نیز روشن است، زیرا: تعصب های کور و مخرب قبل از هر چیز برخاسته از جهل و نادانی است، به همین دلیل هر قومی جاهل تر باشند، تعصب و وابستگیش به آنچه دارد بیشتر است، تا آنجا که حاضر نیستند از طریق ایجاد تحول در وضع خود، گام هایی به سوی تکامل بردارند، و همین تعصب و لجاجت عامل عقب ماندگی آن ها می شود.
در اخبار گذشته نیز خواندیم که پیغمبر اکرم(ص) می فرمود:«از لجاجت بپرهیزید که آغاز آن جهل و پایان آن پشیمانی است»
عامل دیگر تعصب و لجاج، خودخواهی است، چه اینکه افراد خودخواه به آنچه دارند سخت علاقه مند و وابسته اند، هر چند آیین غلط و رسوم و آداب نادرستی باشد، همین که احساس می کنند مربوط به قوم و قبیله و نیاکانشان است، آن را پذیرا می شوند و چشم و گوش خود را بر همه چیز می بندند.
گاه راحت طلبی و تنبلی نیز انگیزه تعصب و لجاجت می شود، زیرا انتقال از وضع موجود به وضعی دیگر در بسیاری از اوقات نیاز به تلاش و کوشش و پیکار با موانع دارد و افراد عافیت طلب حاضر به استقبال این امور نیستند، به همین دلیل آنچه را دارند سخت می چسبند، و از آن جدا نمی شوند.
3- تعصب مذموم و ممدوح
«تعصب» و«حمیت» و«تقلید» سه مفهوم نزدیک به هم هستند که شاخه مذموم و شاخه ممدوح دارند هرچند غالبا واژه تعصب در بخش مذموم به کار می رود.
به طور کلی اگر وابستگی انسان به امور نادرست و غیر منطقی باشد تعصب مذموم است، و این همان چیزی است که در قرآن مجید از آن به عنوان«تعصب جاهلیت » یاد شده است، و اگر وابستگی به امور مثبت و مفید و سازنده و از روی علم و آگاهی باشد تعصب مثبت و ممدوح است.
امام امیرمؤمنان به هر دو قسمت در خطبه قاصعه از نهج البلاغه اشاره می فرماید:
در یک جا می گوید:«فاطفئوا ما کمن فی قلوبکم من نیران العصبیة، و احقاد الجاهلیة، فانما تلک الحمیة تکون فی المسلم من خطرات الشیطان و نخواته و نزعاته و نفثاته; شراره های تعصب و کینه های جاهلیت را که در قلب شما پنهان شده است، خاموش سازید که این نخوت و تعصب ناروا در مسلمان از القائات و خودخواهی ها و فساد و وسوسه های شیطان است»[30]
و در همین خطبه که اساس آن برکوبیدن کبر و غرور و تعصب و لجاج است در جای دیگری می فرماید:«فان کان لابد من العصبیة فلیکن تعصبکم لمکارم الخصال، و محامد الافعال، و محاسن الامور التی تفاضلت فیها المجداء و النجداء من بیوتات العرب... فتعصبوا لخلال الحمد، من الحفظ للجوار، و الوفاء بالذمام، و الطاعة للبر، و المعصیة للکبر، و الاخذ بالفضل، و الکف عن البغی...; اگر قرار است تعصبی در کار باشد، تعصب خود را در اخلاق پسندیده، افعال نیکو، کارهای خوب، و اعمال و اموری که افراد باشخصیت و شجاع از خاندان های(برجسته) عرب داشتند قرار دهید... تعصب شما در راه حفظ صفات با ارزش همچون حفظ حقوق همسایگان، وفای به عهد، اطاعت از نیکی ها، سرپیچی از تکبر، جود و بخشش و خودداری از ستم باشد»[31]
به این ترتیب امام(ع) به هر دو شاخه«تعصب » در این خطبه اشاره فرموده، و فرزندش امام سجاد(ع) در برابر این سؤال که عصبیت چگونه است، هر دو شاخه را در برابر یکدیگر قرار داده چنین می فرماید:«العصبیة التی یاثم علیها صاحبها ان یری الرجل شرار قومه خیرا من خیار قوم آخرین! و لیس من العصبیة ان یحب الرجل قومه و لکن من العصبیة ان یعین قومه علی الظلم; تعصبی که دارنده آن مرتکب گناه می شود این است که انسان بدان طایفه خود را از نیکان طوایف دیگر بهتر بداند(و به خاطر تعصب بدان را بر نیکان مقدم بشمرد) ولی تعصب این نیست که انسان به طایفه خود علاقه و محبت داشته باشد تعصب آن است که آن ها را در ظلمشان یاری دهد»[32]
مطابق این حدیث وابستگی به قوم و طایفه تا آن حد که به آن ها علاقه داشته باشد و در کارهای خیر آنان را یاری دهد نکوهیده نیست، چرا که این وابستگی نه تنها او را به انجام کار خلافی دعوت نکرده، بلکه تشویق به پیوندهای محبت آمیز و سازنده نموده است، تعصب نکوهیده آن است که انسان به خاطر وابستگی های قومی و مانند آن حق و عدالت را زیر پا بگذارد و حتی بدان وابسته را بر نیکان غیر وابسته مقدم بشمرد.
در حدیث دیگری از همان حضرت می خوانیم:«لم یدخل الجنة حمیة غیر حمیة حمزة ابن عبدالمطلب، و ذلک حین اسلم غضبا للنبی فی حدیث السلا[33]الذی القی علی النبی ; هیچ تعصبی وارد بهشت نمی شود جز تعصب حمزة بن عبدالمطلب[34]و این زمانی بود که اسلام آورد و به خاطر(بی احترامی به پیامبر(ص) از جهت) بچه دان حیوانی که بر آن حضرت فکنده شده بود خشمگین گشت(و به یاری آن حضرت شتافت و اسلام را پذیرا شد)»[35]بدیهی است تعصب حمزه در دفاع از پیغمبر اکرم(ص) در مقابل مشرکان کثیف و ننگین و بی منطق چیزی جز دفاع از حق و عدالت نبود، و این تعصب ممدوح است، اگر حمزه(ع) به خاطر تعصب چیزی بر خلاف حق و عدالت انجام می داد مذموم بود.
4- طرق درمان
راه علاج این رذیله اخلاقی مانند سایر رذایل اخلاقی در درجه اول توجه به انگیزه ها و ریشه ها و از بین بردن آن است، و با توجه به اینکه ریشه تعصب، حب ذات افراطی، پایین بودن سطح فرهنگ، شخصیت زدگی، و انزوای اجتماعی و فکری است، برای از میان بردن این صفت رذیله باید سطح آگاهی افراد بالا رود، با اقوام و ملل دیگر و گروه های مختلف اجتماعی بیامیزند، حب ذات در آن ها تعدیل گردد، و گرایش های زیان بار قومی و قبیلگی از میان آن ها برچیده شود تا پایه های تعصب و لجاجت و تقلیدهای کورکورانه برچیده شود.
همچنین باید به آثار و پیامدهای زیان بار آن توجه شود، که این خود عامل دیگری برای از میان بردن این رذیله اخلاقی است.
هنگامی که انسان توجه داشته باشد که تعصب و لجاج، پرده ای بر فکر و عقل او می اندازد و او را از درک صحیح بازمی دارد، و نیز پیوندهای وحدت و اتحاد را در جامعه بشری پاره می کند، و بذر نفاق و اختلاف را در میان آن ها می پاشد، و مایه درد و رنج انسان ها می گردد، و حتی گاه او را به پرتگاه هایی که هرگز انتظار آن را نداشته است می کشاند، به یقین توجه به این امور، او را از مرکب سرکش تعصب و لجاج پایین می آورد، و از بیراهه های خطرناک به شاهراه سعادت و خوشبختی رهنمون می گردد.
یکی دیگر از طرق درمان رذایل اخلاقی تغییر شکل و تعویض محتوای آن است به این معنی که انگیزه ها را از بخش های منفی به بخش های مثبت هدایت کنیم:
مثلا کسی که دارای تعصب شدید نسبت به مسائل نادرستی است، به جای اینکه انگیزه تعصب را در او بمیرانیم، تعصب او را به امور مثبت متوجه سازیم.
این همان چیزی است که در سخنان نورانی امیرمؤمنان علی(ع) در خطبه قاصعه خواندیم که می فرماید:«اگر بنا هست تعصب داشته باشید سعی کنید تعصب شما به خاطر مکارم اخلاق و محامد افعال و محاسن امور باشد»[36]
یعنی اگر بناست وابستگی توام با اصرار نسبت به چیزی داشته باشید این وابستگی را نسبت به فضایل اخلاقی قرار دهید.
5- تسلیم در برابر حق
نقطه مقابل«تعصب » و«لجاج » و«تقلید کورکورانه » تسلیم در برابر حق است که از فضایل مهم اخلاقی محسوب می شود، یعنی انسان حق را نزد هرکس، حتی دورترین و کوچک ترین افراد ببیند، در برابر آن تسلیم شود و آن را با آغوش باز پذیرا گردد.
این فضیلت اخلاقی سبب پیشرفت علم و دانش انسان و پرهیز از گمراهی ها و گام نهادن در صراط مستقیم است.
این فضیلت اخلاقی جز برای مؤمنان و صالحان و کسانی که از حب ذات افراطی دورند و از وابستگی های تعصب آلود قومی و گرایش های گروهی برکنارند حاصل نمی شود.
تسلیم در برابر حق نشانه ایمان، سلامت فکر و روح، و بالا بودن سطح فرهنگ و تهذیب نفس است. قرآن مجید خطاب به پیامبر اسلام(ص) چنین می فرماید:
«فَلا وَرَبِّک لا یؤْمِنُونَ حَتَّی یحَکمُوک فِیمَا شَجَرَ بَینَهُمْ ثُمَّ لا یجِدُوا فِی أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَیتَ وَیسَلِّمُوا تَسْلِیمًا; به پروردگارت سوگند که آن ها مؤمن نخواهند بود مگر اینکه در اختلافاتشان، تو را به داوری طلبند و سپس از داوری تو در دل خود احساس ناراحتی نکنند و کاملا تسلیم باشد»[37]
و در جای دیگر می فرماید:«وَمَا کانَ لِمُؤْمِنٍ وَلا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَی اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَنْ یکونَ لَهُمُ الْخِیرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ...; هیچ مرد و زن با ایمانی حق ندارد هنگامی که خدا و پیامبرش امری را لازم بدانند اختیاری(در برابر فرمان خدا) داشته باشند»[38]البته تسلیم - به عنوان یک فضیلت اخلاقی - به دو معنی استعمال می شود، یکی تسلیم در برابر حق که نقطه مقابل تعصب و لجاجت و تقلید کورکورانه است و دیگر تسلیم در برابر قضا و قدر الهی و خواسته های او، در برابر اعتراض و نارضایی و ناشکری که موضوع بحث ما در اینجا معنی اول است.
پی نوشت ها:
[1] نوح،7.
[2] همان،23.
[3] اعراف، 70
[4] انبیاء، 52.
[5] انبیاء،53.
[6] شعراء،73، 72.
[7] شعراء، 74.
[8] یونس، 78. التفات شده و به معنی توجه به چیزی بعد از انصراف از چیز دیگر است
[9] بقره، 170.
[10] همان.
[11] فتح،26.
[12] شعراء،199 - 198.
[13] اصول کافی، ج 2، ص 308، باب العصبیة، ح 3.
[14] بقره،113.
[15] زخرف،23.
[16] صافات،36.
[17] اصول کافی، ج 2، ص 308(باب العصبیة).
[18] کافی، ج 8، ص 162، ح 17.
[19] سنن ابی داوود، ح 5121، طبق نقل میزان الحکمه.
[20] نهج البلاغه، خطبه قاصعه، خطبه 192.
[21] اصول کافی، ج 2، ص 308، ح 2.
[22] میزان الحکمة، ج 4، ص 2770(ماده لجاجه).
[23] همان مدرک.
[24] همان مدرک.
[25] نهج البلاغه، کلمات قصار، شماره 179.
[26] غررالحکم.
[27] غررالحکم(طبق نقل میزان الحکمة، باب اللجاجة).
[28] همان مدرک.
[29] همان مدرک(ماده لجاجت).
[30] نهج البلاغه، خطبه 192 از بند 22 تا23.
[31] همان مدرک، بند76 تا79.
[32] اصول کافی، ج 2، ص 308(باب العصبیة، ح 7).
[33] بچه دان حیوان.
[34] منظور از وارد شدن تعصب در بهشت، وارد شدن صاحب آن است.
[35] اصول کافی، ج 2، ص 308.
[36] نهج البلاغه، خطبه 192.
[37] نساء، 65.
منبع: سایت حوزه

اين مقاله تا چه اندازه براي شما مفيد بوده است؟

 12345 
ضعيفعالي
توضیحات شما . (اختياري)

ميانگين آرا :0.0 از 5 امتياز است.


12345
0 : تعداد کل آرا ارسال شده
-1 115095 -1 -1

اخلاق
ادیان و مذاهب
مهدویت
اهل بیت (ع)
فلسفه و عرفان
احکام اسلامی
قرآنی
  
 
ارسال به دوستان


در صورتی که مایلید دوستان شما نیز از این مطلب استفاده کنند , کافیست نام و آدرس ایمیل خود و دوست خود  را وارد نموده تا این مطلب به دوستتان ارسال شود.
 




 
صفحه اصلی | اخبار و رویداد ها | مجموعه مطالب | اردبیل شناسی | صدرا | مسابقات | تماس با ما
Copyright 2009 Tebyan Branch Of Ardebil Province. All rights reserved.
Web Design : WebHouse