مسئولان در بخش های گوناگون، نوآوری، خلاقیت و ابتکار در روشها را وظیفه خود بدانند -رهبر معظم انقلاب   
۱۳۹۳ جمعه ۲۹ فروردين -اِجُّمعَة ١٧ جمادي الثانيه ١٤٣٥ - Friday April 2014
نقشه وب سایت   تماس با ما  جستجو در وب سایت  ورود به صفحه اصلی
  بازدید ها :  504   بازدید    تاریخ درج مطلب  29/8/1389    
 
 
راه حل هاي مناسب براي کم کردن اختلاف خواهر و برادرها

معمولاً خواهر و برادرهاي بزرگ تر درباره اين که کودک تازه چقدر بامزه خواهد بود، افکار جالبي دارند. اکثر والدين نيز نظرات رمانتيک و آرماني درباره اين که کودکان شان چه لحظات زيبايي را با هم سپري خواهند کرد در ذهن مي پرورانند. آن ها مي انديشند کودکان بهترين دوستان يکديگر خواهند شد. ولي حقيقت اين است که خواهر و برادرها حداقل در سال هاي اوليه زندگي شان هميشه با همديگر خوب نخواهند بود و زمان بسياري را در حال جنگيدن و مشاجره سپري خواهند کرد. البته اختلاف بين خواهر برادرها طبيعي است و از تفاوت سني، شخصيت و علايق آن ها ناشي مي شود، ولي بدان معنا نيست که نمي توانيد به کودکان تان کمک کنيد تا باهم پيوندهاي محکمي پيدا کنند و با همديگر خوب تر باشند. اختلاف خواهر و برادرها 3 عامل عمده دارد: جلب توجه والدين، دستيابي به قدرت و دستيابي به مالکيت. هر يک از کودکان مي خواهند تمام توجه شما را و يا حداقل بيشتر از آن چه خواهر و برادرهايش به دست مي آورند به دست آورند. معمولاً يک کودک خردسال پس از به دنيا آمدن يک نوزاد جديد در خانواده به عادت هايي مثل مکيدن شستش، آب خوردن از شيشه و خيس کردن خودش بازگشت مي کند، تا حداقل به همان ميزان که کودک جديد توجه مي بيند، به او هم توجه شود. در هر گروهي، سلسه مراتبي وجود دارد. کودک بزرگتر در خانواده مي کوشد به دليل جثه، سن و زودتر به دنيا آمدن، قدرت خود را حفظ کند. در حالي که خواهر و برادرهاي کوچک تر براي به دست آوردن چنين موقعيتي با زيرک تر بودن، ورزشکار شدن، زيباتر بودن، هر مزيت ديگري که بتوانند به دست بياورند با بزرگترها رقابت کنند. زماني که بيش از دو کودک باشند، اتحادهايي به وجود مي آيد؛ مثلاً بزرگ ترين و کوچک ترين با همديگر متحد مي شوند يا اين که پسر ها عليه دخترها باهمديگر متحد مي شوند. جنگيدن بر سر اموال يا دوستان، اغلب تلاشي براي جلب محبت و تصديق والدين است و ممکن است بازتاب جنگ قدرت در خانواده(بين پدر ومادر) نيز باشد. جمله«مال منه» آغازگري آشنا براي دعواهاست، شما نمي توانيد اختلاف خواهر و برادرها را ريشه کن کنيد، بلکه مي توانيد يک ارتباط سالم بين خواهر و برادرها ايجاد کنيد و بکوشيد آشفتگي را در يک حد قابل تحمل نگه داريد. حال اگر مي خواهيد اختلافات بين خواهر و برادرها تا اندازه اي برطرف شود به راه حل هاي مناسب ذيل توجه فرماييد:

 

تازه واردهاي خانه

اگر تنها يک فرزند داريد، اين کودک مرکز توجه به شما خواهد بود و شما نقطه اصلي تمرکز در دنياي او خواهيد بود(حداقل براي 3 سال اول زندگي) با آمدن کودک جديدي به خانواده، زندگي کودک قبلي تغيير خواهد کرد و بايد به او کمک کنيد تا براي پذيرفتن عضو جديدي از خانواده آماده شود. به طور کلي هر چه فاصله سني بين خواهر و برادرها کمتر باشد، اين دوره انتقالي مشکل تر خواهد بود. اگر فاصله آن ها 3 سال يا بيشتر باشد، کودک بزرگتر کاملاً متکي به خود شده و در فعاليت هاي خارج از خانه جا افتاده است. او با کودکان ديگر بازي مي کند و با هم سالانش ارتباط برقرار خواهدکرد.
درباره کودک جديد با فرزندان صحبت کنيد و تا حد ممکن، کودک تان را در پذيرفتن نوزاد جديد شرکت دهيد تا هر دو در تجربه به انتظار براي به دنيا آمدن او شريک باشيد. بگذاريد به ضربان قلب نوزاد گوش دهد، در تزيين اتاق کودک کمک کند و يا تصاويري را به گهواره بچسباند. خواهر و برادرها حداقل در چند هفته اول مشتاق خواهند بود که در کارهاي نوزاد کمک کنند. بگذاريد زير نظر شما آن چه از دست شان برمي آيد، انجام دهند. اين کار باعث خواهد شد که بين آن ها پيوندي صميمي برقرار شود. از سويي ديگر کودک بزرگ تر را تبديل به يک خدمتکار نکنيد. زماني را نيز به کودک بزرگتر اختصاص دهيد. کودکان مي انديشند که شما هميشه به نوزاد مي پردازيد و اين مسأله باعث خواهد شد که آن ها حسود شوند يا اين که نسبت به شما يا نوزاد احساس عصبانيت کنند. آن ها مي کوشند با نمايش دادن کامل خودشان، يا حتي بازگشت به رفتارهاي نوزادانه توجه شما را به سوي خود جلب کنند. بکوشيد هر روز توجه ويژه اي به هر کدام از کودکان خود نشان دهيد. ترتيبي دهيد که شما و کودک يا کودکان بزرگتر ساعت هايي را با هم بدون حضور نوزاد سپري کنيد.

کودکان را با هم مقايسه نکنيد

بعضي مقايسه ها اجتناب ناپذيرند. اگر شمابه آن ها نگوييد خاله يا عموي کودک خواهند گفت. يا اين که خود کودکان تفاوت ها را خواهند فهميد. ولي به ياد بسپاريد هنگامي که با مقايسه بين کودکان، مي خواهيد آن ها را کنترل کنيد يا به آن ها انگيزه دهيد. اين کار براي آن ها مضر خواهد بود. کودکي که فکر مي کند بخوبي کودکان ديگر نيست، نه تنها انگيزه اي براي تلاش بيشتر ندارد، بلکه احساس مي کند که ديگر کاري از او ساخته نيست. مقايسه ها باعث تشديد اختلافات و افزودن جنگ هاي درون خانوادگي مي شوند. بکوشيد تا هر کدام از کودکان تان را به عنوان يک فرد جداگانه محک بزنيد و از وجود آن ها لذت ببريد. به آن ها کمک کنيد تا با يافتن نقاط قوت شان برضعف هايشان غلبه کنند. در عوض تحسين کنيد. تحسين، هنگامي که صحيح از آن استفاده شود و روشي آشکار براي مقايسه بين کودکان نباشد مي تواند يک انگيزه دهنده ي عالي باشد. اگر به امير بگوييد کارش را خوب انجام داده است، کودک بدون اين که احساس تحقير کند، مطلب را مي گيرد. مثلاً بگوييد«امير، خيلي خوشم اومد که تا از مدرسه اومدي شروع کردي مشقاتو نوشتي، وقتي تموم کردي بريم با هم توپ بازي کنيم». تمام پيشرفت ها را اعلام کنيد. هر کاري را که هر يک از کودکان انجام مي دهند مورد توجه قرار دهيد و بگذاريد کودکان با يکديگر احساس راحتي کنند و به همديگر افتخار کنند. گفتارهاي اشتباهي مثل: «چرا مثل برادرت خوب نمي شيني؟ ببين چه خوبه؟ يا خواهرت تمام نمره هاش بيسته، چرا بيشتر درس نمي خوني؟ به کودکان بياموزيد که خودشان به حل و رفع اختلاف ها بپردازند قوانين کافي نيستند. کودکان بايد توانايي اجرا داشته باشند. الگو باشند. والدين بهترين معلمان فرزندان خود هستند، زيرا کودکان به احتمال زياد به طور ناخودآگاه از آن ها تقليد مي کنند. بنابراين به مهارت هاي حل و رفع اختلاف خودتان نگاه کنيد و اطمينان يابيد که خودتان الگويي مناسب براي آن چه از کودکان انتظار داريد هستيد. جلسات خانوادگي ترتيب دهيد. زماني که مشکلات حقيقي به وجود آمدند همه را جمع کنيد(ولي نه براي شکايت کردن) بلکه براي اختلاف ها راه حل هايي بيابيد. از نقش بازي کردن استفاده کنيد باهر کودک به طور جداکانه مسأله اختلاف را مورد بحث قرار دهيد. تا زماني که راهبردهاي تصويب شده براي حل و رفع اختلاف روشن نشده اند به اين کار ادامه دهيد.

همکاري را تقويت کنيد

هدف شما بايد بر آن باشد که زمان هاي خوب بودن کودکان تان را دريابيد و آن ها را براي دوستي با يکديگر تحسين کنيد. عقب نشيني نکنيد و در عين حال هيچ مداخله اي هم نکنيد. نبايد درست هنگامي که دعوا شروع شد وارد مهلکه بشويد و شروع به انتقاد کردن و بايد و نبايد گفتن بکنيد. هميشه ميانجي نباشيد. بگذاريد کودکان ياد بگيرند که چطور به حل و رفع اختلاف هايشان بپردازند. از ناديده گرفتن سنجيده استفاده کنيد به طور کلي دعواهاي جزئي را ناديده بگيريد، زيرا اغلب کودکان مي خواهند با پرداختن به آن جلب توجه کنند، از دعوا بيرون بکشيد و يا حتي از اتاق بيرون برويد بعداً در صورت لزوم درباره مشکل صحبت کنيد.

به کودکان مسئوليت بدهيد:

زماني که کودکان از شما مي خواهند به حل و رفع اختلاف بپردازيد، به آن ها فرصتي بدهيد تا به تنهايي راه حلي پيدا کنند، مثلاً اگر امير مي گويد: مامان مريم نمي ذاره با مدادش نقاشي کنم ،چنين پاسخ دهيد: (فکر مي کني چه کاري مي توني بکني؟) به اين ترتيب به کودک فرصت مي دهيد روش هاي ديگري را که هنگام نقش بازي کردن با هم ديگر تمرين مي کرديد، به کار گيرد.

درباره جنگيدن از محروميت موقت استفاده کنيد

با همه کودکان به يک شکل رفتار کنيد. سعي نکنيد قضاوت کنيد و حکم برانيد و مقصر را پيدا کنيد. اگر آن ها نتوانستند اختلافات شان را حل و رفع کنند بايد همه شان به يک صورت تنبيه شوند. آن ها را از يکديگر و با بودن در آن موقعيت خاص جدا کنيد. خواهر و برادراني را که با يکديگر دعوا کرده اند به طور موقت از بودن با همديگر محروم کنيد و يا اين که از جايي که دعوا در آن اتفاق افتاده است، بيرون ببريد. وقتي همه راه ها را امتحان کرده ايد ولي هنوز جنگ و مشاجره ادامه دارد، از روش(يک، دو، سه، تنبيه) استفاده کنيد. اگر مي بينيد که کودکان چند دقيقه است با همديگر دعوا مي کنند، شما با اعلام شماره يک فرصتي با آن ها بدهيد تا راه حلي پيدا کنند، ولي وقتي مي بينيد جنجال هنوز ادامه دارد يا اين که آن ها مي کوشند کمک شما را به دست بياورد. آن گاه شماره دو را اعلام کنيد و بگوييد اگر نتوانيد خودتان اين مشکل را حل کنيد، شماره 3 اعلام خواهد شد. اگر هنوز جنگ ادامه دارد شماره 3 يعني زنگ پايان اعلام مي شود و آن ها حق باهم بودن را ندارند. بلافاصله شماره 3 را اعلام کنيد.

از تصحيح بيش از حد استفاده کنيد

اين راه حل را براي زماني نگه داريد که راه حل هاي ديگر مؤثر واقع نيفتاده اند. تقصيرکاران را بيش از حد تصحيح کنيد اگر خودتان ديده ايد که کودکي به عمد اسباب بازي خواهرش را شکست، قانون زير را عنوان کنيد: (کودکي که اسباب بازي يکي ديگه رو بشکند، بايد به جاش دو تا از اون بخره.) اگر کودک پول نداشته باشد بايد يکي از اسباب بازي هاي خودش را بدهد. براي اسم گذاشتن روي يکديگر از تصحيح بيش از حد استفاده کنيد. نتيجه طبيعي آن مي تواند 10 بار گفتن جمله هاي خوشايند به يکديگر و 10 بار نوشتن آن ها باشد. مثلا ده بار به يکديگر بگوئيد: دوستت دارم.

منبع: سايت جام جم

 

 

 

اين مقاله تا چه اندازه براي شما مفيد بوده است؟

 12345 
ضعيفعالي
توضیحات شما . (اختياري)

ميانگين آرا :0.0 از 5 امتياز است.


12345
0 : تعداد کل آرا ارسال شده
-1 14652 -1 -1

جامعه شناسی
روانشناسی
آسیب شناسی اجتماعی
خانواده
  
 
ارسال به دوستان


در صورتی که مایلید دوستان شما نیز از این مطلب استفاده کنند , کافیست نام و آدرس ایمیل خود و دوست خود  را وارد نموده تا این مطلب به دوستتان ارسال شود.
 




 
صفحه اصلی | اخبار و رویداد ها | مجموعه مطالب | اردبیل شناسی | صدرا | مسابقات | تماس با ما
Copyright 2009 Tebyan Branch Of Ardebil Province. All rights reserved.
Web Design : WebHouse