مسئولان در بخش های گوناگون، نوآوری، خلاقیت و ابتکار در روشها را وظیفه خود بدانند -رهبر معظم انقلاب   
۱۳۹۳ شنبه ۱۰ آبان -اِسَّبِت ٨ محرم ١٤٣٦ - Saturday November 2014
نقشه وب سایت   تماس با ما  جستجو در وب سایت  ورود به صفحه اصلی
  بازدید ها :  10175   بازدید    تاریخ درج مطلب  27/1/1390    
 
 
پرورش عملي سبزيجات و سيفي جات

پرورش کاهو:

کاهو گياهي است يک ساله، اين گياه از حوالي اروپاي ساحلي يا آسياي مرکزي به نقاط ديگر جهان منتقل شده است. گروهي از محققين معتقدند که مبداء اصلي آن هندوستان مي باشد. کاهو، داراي ويتامين: آ، ب، ث و مواد ديگري مانند: يد، آهن، فسفر، منيزيم، روي، منگنز و مس مي باشد. کاهو داراي برگ هاي کشيده و قاشقي شکل صاف و بدون کُرک مي باشد. اين گياه به صورت خام در سالاد و به عنوان سبزي مصرف مي شود.
آب و هوا و خاک: اين گياه به آب و هواي معتدل مايل به سرما نياز دارد. در مازندران، در شهريورماه و مهرماه کشت مي شود. محصول آن از اوايل بهمن ماه تا اواخر فروردين ماه بدست مي آيد. در نواحي سرد که داراي تابستان ملايمي باشد، مي توان کاهو را در اسفندماه کاشت ولي اگر کشت کاهو با گرما مصادف گردد، ساقه هاي مياني آن بلند شده به گل مي نشينند. کاهو گياهي است پُر توقع و بايستي قبل از کاشت حداقل در هر هکتار ۲۰ تن کود حيواني پوسيده و ۲۰۰ کيلو فسفات دامونيم و ۱۰۰ کيلو گرم پتاس داده شود.
انواع کاهو عبارتند از: کاهو بابلي، کاهو دولابي که در ايران کاشته مي شود و اخيرا کاهوي پيچ و کاهوي گرد نيز کشت و مصرف مي شود. در اروپا انواع متنوعي از آن کاشته مي شود. انواع کاهو در آب و هواي مختلف قابل کشت است. براي مثال: بعضي از انواع آن به گرما مقاوم هستند و در مقابل سرما حساسيت نشان مي دهند. برعکس بعضي از ارقام آن در مقابل سرما مقاوم و در برخورد با گرما حساسيت نشان مي دهند. اقسامي که به گرما مقاومت مي کنند داراي برگ هاي ضخيم تر بوده و طعم گس مايل به تلخي دارند. روش کاشت: اين گياه به دو روش کشت مي شود:

۱) خزانه کردن: اين روش به دو صورت انجام مي گيرد:
الف) بذر کاهو را روي خطوطي به فاصله ۱۰ سانتيمتر در زمين اصلي مي کارند و پس از جوانه زدن و زماني که گياه ۳ برگه شد آن را به خزانه دوم که فاصله رديف ها از يکديگر ۲۰ سانتيمتر باشد منتقل و به فواصل ۱۰ سانتيمتر از يکديگر نشاء مي کنند. زملاني که بوته ها ۵ تا ۶ برگه شدند، آن ها را به زمين اصلي که فاصله رديف ها از يکديگر ۵۰ تا ۶۰ سانتيمتر باشد، منتقل و به فاصله ۲۰ تا ۲۵ سانتيمتر از يکديگر مي کارند.
ب) در اين روش پس از آن که بوته هاي جوان در خزانه اول ۳ برگه شدند آن ها را مستقيما به زمين اصلي منتقل نموده و بفاصله ۲۰ تا ۲۵ سانتيمتر از يکديگر روي رديف هايي به فاصله ۵۰ تا ۶۰ سانتيمتر از هم مي کارند. نکته مهم و قابل توجه آن است که دقت شود اگر خزانه کوُش گرم و يا شاسي باشد چون داراي حرارت مناسب است، پس از انتقال بوته ها به زمين اصلي صدمه اي به گياه وارد نشود. زيرا هواي آزاد حرارت مناسب خزانه را نخواهد داشت، بنابراين روش اول تا حدود زيادي اين مشکل را حل مي نمايد.

۲) کاشت کاهو در زمين اصلي: علت اساسي خزانه کردن گياه آن است که چون کاهو گياه پُرتوقعي است، در زمين کوچک تر تامين مواد غذائي و مراقبت هاي زراعي ارزان تر و آسان تر انجام مي شود، به خزانه کردن مي پردازند. ولي اگر بخواهند در زمين اصلي اقدام به کشت کنند، عمليات وجين کردن و تُنُک نمودن گران تمام مي شود. به همين دليل از گياهان ديگري مانند: تربچه و پيازچه کمک مي گيرند و آن ها را با هم مي کارند تا در زماني که اين گياهان برداشت مي شوند، عمليات وجين کردن و تُنُک کردن هم خود بخود صورت گيرد و چنان چه نقاطي از زمين تُنُک و نقاطي ديگر انبوه باشد، از نقاط انبوه تر بوته ها را خارج ساخته و در نقاط تُنُک تر نشاء نمايند. بهترين روش کاشت در زمين اصلي، روش خطي(رديف کاري) است و در کشت هاي وسيع اين عمل را با ماشين بذرافشان انجام مي دهند. کاهو به وسيله بذر کشت و تکثير مي شود. بذر آن داراي برجستگي و به دو رنگ سياه و سفيد است و در يک کيلوگرم حدود يک ميليون دانه يافت مي شود. براي آن که بذر کاهو متراکم کاشته نشود بهتر است که بذر را با ۵ برابر حجم خود خاک نرم و يا ماسه مخلوط نموده و در زمين بپاشند.
بذرگيري: براي آن که بذر سالم و قوي بدست آيد، بين بوته هاي کاهو آن هائي را که بهتر هستند انتخاب نموده و در اوايل فروردين ماه در زميني که آماده شده(زمين انتخابي براي هر نوع از کاهو، بايستي جداگانه در نظر گرفته شود و توجه بنمايند که انواع مختلف مانند: کاهو پيچ يا کاهو دولابي و غيره را باهم مخلوط نکارند) مجددا مي کارند. فاصله بين اين بوته ها ۵۰ تا ۶۰ سانتيمتر از يکديگر مناسب است. اواخر ارديبهشت ماه بوته ها بزرگ شده و به گل مي نشينند و بذر آن ها در ماه هاي خرداد و اوايل تيرماه کاملا مي رسد. آن گاه ساقه هاي حامل بذر را قطع نموده دسته کرده و در محلي سايه خشک مي کنند، سپس آن ها را با ملايمت تکان داده(مي کوبند) تا بذرها جدا شوند. گروهي از متخصصين و افراد با تجربه معتقدند که بذر دوساله کاهو براي کشت بهتر از بذر يک ساله آن مي باشد.

پرورش کرفس
 
کرفس گياهي است دو ساله با ريشه اليافي و برگ هاي آن مرکب از برگچه هاي دندانه دار مي باشد که از روي ريشه مي رويند. برگ کرفس حدود ۵۰ سانتيمتر رشد مي کند و در صورتي که آن را براي مصرف از خاک خارج نسازند در سال بعد از ميان برگ ها شاخه هاي حامل گل خارج مي شوند که در راس آن ها گل چتري شکلي برنگ سبز قرار دارد. بذر کرفس، معطر و سبز رنگ است. اين گياه در اکثر نقاط جهان کشت مي شود و محل اصلي و اوليه آن را سواحل مديترانه و اروپاي شمالي و آسياي غربي مي دانند .ولي به تحقيق مشخص نيست که اين گياه از کدام نقطه جهان به نقاط ديگر برده شده است. مصرف کرفس، در انواع اعذيه و ساتلادها به عنوان يک سبزي خوش بو متداول است.
انواع کرفس: انواع مختلفي از کرفس بدست آمده که دو نوع آن معروف تر مي باشند.
۱) کرفس برگ: که از ساقه و برگ آن استفاده مي شود.
۲) کرفس قمري: که از ريشه آن که ضخيم شده و در سطح خاک قرار مي گيرد استفاده مي گردد. مصرف اين نوع کرفس در ايران زياد متداول نمي باشد. کرفس به سرما و گرماي شديد حساسيت نشان مي دهد. به همين علت توجه به آبياري اين گياه اهميت دارد.
آب و هوا و خاک: اين گياه مخصوص مناطق معتدل و معتدل سرد مي باشد و احتياج به آب فراوان دارد. به همين دليل در نقاطي که تابستان مرطوب و يا پائيز و بهار طولاني دارند بهترين محصول بدست مي آيد. بهترين خاک براي کشت کرفس، خاک هاي شني رسي نم دار مي باشند. ولي اگر آب و هوا و ميزان رطوبت مناسب و مساعد باشد در هر خاکي کشت مي شود. کرفس به مواد غذايي احتياج مبرم دارد و به همين دليل بايستي زمين محل کشت کرفس را تقويت نمود و بخصوص کودهاي ازته مورد نياز اين گياه هستند.
روش کاشت: کشت و تکثير کرفس، فقط به وسيله بذر صورت مي گيرد. بذر اين گياه کوچک(ريز) و سه گوش است. کشت کرفس، از اوايل اسفندماه تا اواسط فروردين ماه در خزانه انجام مي گيرد. به اين منظور پس از کاشت بذرروي آن را با خاک برگ پوسيده مي پوشانند و مرتبا آبياري مي کنند تازماني که بذرها سبز شده و بوته هاي کرفس ۴ برگه شوند. آن گاه بوته هاي جوان را از خزانه خارج ساخته به خزانه دوم منتقل مي سازند و آن ها را به صورت خطي به فاصله چند سانتيمتر از يکديگر نشاء مي کنند. پس از آن که بوته ها قوي شدند، در اواخر ارديبهشت ماه و اوايل خردادماه آن ها را از خزانه دوم خارج ساخته و به زمين اصلي منتقل مي نمايند. بوته هاي جوان را روي رديف هايي به فاصله ۳۰ تا ۴۰ سانتيمتر از يکديگر و بفاصله ۳۰ تا ۴۰ سانتيمتر از هم مي کارند. آن گاه زمين را آبياري نموده دقت مي نمايند که مرتبا آبياري انجام شود، زيرا آبياري مرتب در رشد گياه بسيار موثر خواهد بود. اين امکان نيز وجود دارد که گياه را مستقيما از خزانه اول به زمين اصلي منتقل سازند و به هر صورت مواظبت هاي زراعي لازمه کار مي باشد. وجين کردن و سُلُه شکني در کشت کرفس، بسيار هم و ضروري است. بتدريج که گياه رشد مي کند، پاي بوته ها را خاک مي دهند و يا برگ هاي پائيني را بدور بوته جمع مي نمايند و با يک ساقه و يا برگ خودش اطراف آن را مي بندند. اين روش در سفيد شدن ساقه هاي کرفس بسيار موثر مي باشد.
بذرگيري: براي بذرگيري از کرفس، در پائيز تعدادي از بوته هاي قوي و سالم را انتخاب نموده آن ها را به فاصله ۵۰ سانتيمتر از يکديگر مي کارند و سعي مي نمايند که سرماي زمستان صدمه اي به آن ها وارد نسازد. در صورت شدت سرما روي بوته ها را با برگ خشک مي پوشانند و اواسط فروردين ماه سال بعد که هوا خوب و مساعد شد برگ هاي خراب شده بوته ها را قطع نموده تا بوته هاي کرفس گل کنند. بذر اين گياه بنا به درجه حرارت هواي محل در مرداد ماه و تيرماه مي رسد. قبل از آن که بذرها به زمين بريزند ساقه هاي حامل بذر را قطع نموده، سپس در محل سايه خشک مي کنند. بذر را از پوسته آن جدا ساخته در ظرف مناسب نگهداري مي کنند تا بموقع مورد استفاده قرار دهند.

پرورش بادمجان:

بادمجان، گياهي است يک ساله با ساقه هاي قوي، خشن و شاخه شاخه. اين گياه داراي برگ هاي پهن و کشيده و رنگ متمايل به خاکستري مي باشد و برگ ها گاهي داراي خار هستند. گل بادمجان، شبيه گل سيب زميني، ولي بزرگ تر و رنگ آن بنفش کم رنگ مي باشد. ميوه بادمجان که به صورت هاي مختلف اعم از: کشيده، قلمي، دُلمه اي و يا کُرَوي مي باشد همان بادنجان، نام دارد که مورد مصرف خانگي است. بادمجان را به صورت پخته در غذاها و خورش ها مصرف مي کنند و از آن نوعي ترشي نيز تهيه مي شود که معروف به ترشي بادمجان و يا ترشي ليته است. هم چنين آن را به صورت تنوري(کبابي) سرخ نموده در غذاهاي محلي مصرف مي کنند و در مواردي هم از ميوه اين گياه مربا تهيه مي نمايند.
انواع بادمجان: تعدادي از انواع بادمجان را براي زينت در گلکاري کشت مي نمايند مانند: بادمجان تخم مرغي سفيد، کُرَوي قرمز، ولي آن چه را به منظور تهيه غذا کشت مي کنند شامل 7 نوع مي باشد که مهم ترين آن ها عبارتند از: 1- بادمجان قلمي سياه 2- بادمجان آمريکائي(بغدادي) 3- بادمجان ريحاني سفيد و بلند 4- بادمجان بارنپتال 5- بادمجان بنفش ژاپوني.
آب و هوا و خاک: بادمجان، گياهي است که در مناطق گرمسير و معتدل گرم بخوبي عمل مي آيد. ولي در مناطق سرد ميوه آن غالبا نرسيده و نمي توان از آن استفاده نمود. اين گياه از نظر احتياجات غذائي همانند، گوجه فرنگي مي باشد و بايستي زمين را تقويت نمود.
روش کاشت: در مناطق گرمسير بذر بادمجان را در بهمن ماه و در مناطق معتدل در فروردين ماه در خزانه گرم و يا شاسي مي کارند. پس از آن که بوته هاي آن چهار برگه شدند آن ها را از خزانه خارج ساخته و در زميني که قبلا آماده ساخته اند به فاصله 75 سانتيمتر از يکديگر روي رديف ها نشاء مي کنند. فاصله بين رديف ها بايستي يک متر منظور گردد. در طول تابستان هر چهار روز يک مرتبه آبياري ضرورت دارد. در ايران پس از آن که بوته ها بزرگ شدند و اولين گل ها تبديل به بادمجان شد روي مزرعه گوسفندان را مي دوانند تا برگ ها و شاخه هاي گياه بشکند، آن گاه مزرعه را آبياري مي کنند تا مجددا بوته ها شاخه و برگ بدهند و به گل نشسته ميوه توليد کنند. ولي در اروپا، روش ديگري را انتخاب نموده اند به اين ترتيب که شاخه هاي اضافي را با ماشين و يا با دست قطع مي کنند تا شاخه هاي جديد بوجود آيند و ميوه بدهند. برداشت بادمجان، از اواخر خردادماه آغاز مي شود و تا اواخر مهرماه ادامه خواهد داشت. بادمجان هاي آخر محصول غالبا ريز و تلخ مزه هستند و براي تهيه ترشي بکار مي روند.
بذرگيري: بذرگيري بادمجان همانند گوجه فرنگي مي باشد و با همان روش صورت مي گيرد.

پرورش پياز

پياز گياهي است دو ساله يا سه ساله که به وسيله بذر زياد مي شود. محل اصلي و اوليه آن مشخص نيست و آن چه مسلم است در زمان هاي قديم در قاره آسيا کشت مي شده. اين گياه يکي از مهم ترين سبزي هايي است که قسمت متورم و گوشتي انتهائي آن مورد استفاده قرار مي گيرد و همين قسمت گوشتي و مطبق را پياز مي نامند. بذر اين گياه پس از کاشت در زمين ابتداء پيازهاي کوچکي توليد مي کند و در سال دوم اگر اين پيازهاي کوچک را بکارند آن ها درشت شده و به عنوان پياز مورد استفاده قرار مي گيرند. در صورتي که پيازهاي دوساله را که درشت شده اند مجددا در سال سوم بکارند، بوته آن به گل مي نشيند و توليد بذر مي کند. البته اگر در ميان پيازهاي کوچک سال اول پيازهاي درشت تري وجود داشته باشد، آن ها نيز در سال دوم ممکن است توليد گل و بذر نمايند. ريشه هاي پياز، به صورت ساده و از انتهاي ساقه خارج شده و در زمين فرو مي روند. در قسمت بالاي ريشه هاي ساده گياه، پياز که همان ورقه هاي گوشتي و مطبق گياه است و شکل کُرَوي دارد قرار گرفته که تنها قشر روئي آن نازک و گاهي به رنگ هاي: سفيد، زرد، قرمز و طلائي ديده مي شود. در سال دوم کشت از ميان بوته پياز، ساقه گل خارج مي شود و تا يک متر بلند شده و در انتهاي ساقه، گل پياز ظاهر مي گردد.
گل پياز، چتري شکل و به رنگ هاي: سفيد مايل به سبز، مايل به بنفش و يا ارغواني مي باشد.
آب و هوا و خاک: اين گياه در هر آب و هوا و خاکي محصول مي دهد. لکن زمين هاي سخت مرطوب براي آن مناسب نيستند و از لحاظ درجه حرارت، در هواي سرد طعم پياز، بسيار تند و زننده مي شود. در حالي که طعم پياز هائي که در نواحي گرم کاشته مي شوند ملايم و شيرين مي باشند.
کود: نياز پياز، به مواد غذائي فراوان است و بايستي زميني را که براي کاشت اين گياه در نظر مي گيرند کاملا تقويت کنند. ولي توجه داشته باشند که در زمان کاشت بذر پياز و يا پيازهاي کوچک از دادن کود حيواني تازه خودداري شود. چون باعث فساد و بيماري و پوسيدگي و کرم زدگي گياه مي شود. بهترين روش تقويت زمين و يا کود دادن به محصول پياز، آن است که پياز را پس از يک محصولي که براي کشت آن قبلا کودکافي به زمين داده شده است بکارند، و کمبود مواد غذائي گياه را با کودهاي شيميائي جبران نمايند. روش کاشت: کشت پياز، به دو صورت انجام مي گيرد: ۱) کاشت بذر در زمين ۲) کاشت پيازهاي کوچک در زمين. کشت اين گياه دو نوبت در سال، در بهار و پائيز صورت مي گيرد. به منظور کشت بهاره، زمين را در پائيز آماده مي سازند و کود کافي مي دهند و در کشت پائيزه، در بهار عمليات آماده سازي زمين انجام مي پذيرد. لازم است زميني را که مي خواهند بذر و يا پيازهاي کوچک را در آن بکارند، قبلا به مقدار کافي تقويت نموده و در زمان کاشت آن را بيل بزنند و در مساحت بزرگ شخم کنند و سپس بذر پياز، را به يکي از دو روش خطي و يا دستپاش بکارند. مسلما در روش رديف کاري(خطي) مقدار بذر مصرفي بسيار کمتر و در طريقه دستپاش ميزان مصرف بذر زياد خواهد بود. به اين منظور زمين را با کشيدن شن کش و يا هر وسيله ديگري که در اختيار باشد صاف نمايند تا بذرها زير خاک بروند و سپس آبياري کنند. قبل از آن که پيازها کاملا سبز شوند لازم است که زمين را وجين کنند و علف هاي هرز را خارج سازند تا آن ها روي بوته هاي پياز را نپوشانند. در صورتي که بخواهند پيازهاي کوچک را در زمين به صورت خطي بکارند، فاصله خطوط و يا رديف ها ۲۵ تا ۳۰ سانتيمتر و فاصله پيازهاي کوچک از يکديگر بر روي خطوط ۱۰ تا ۱۵ سانتيمتر مناسب است. بذر پياز سيه رنگ است و روي آن چين هايي وجود دارد. مقدار بذر مورد نياز براي کشت يک صد متر مربع زمين نسبت به محصولي که مورد نظر است متفاوت مي باشد. به اين معني که اگر منظور تهيه پياز جهت مصرف به صورت خام و يا پخته باشد و لزوما بايد پيازها درشت باشند حدود ۲۵۰ گرم بذر لازم است. ولي اگر براي تهيه پياز ترشي و يا پيازهاي کوچک براي کشت سال بعد باشد چون اندازه پيازها کوچک است، لذا ۵۰۰ گرم بذرمورد نياز خواهد بود. به همين دليل هر اندازه فاصله بوته هاي پياز با يکديگر کمتر باشد پيازها کوچک تر و هر اندازه که فاصله آن ها از يکديگر بيشتر باشد پيازها درشت تر خواهند بود. بهترين روش کشت پياز، نوع خطي(رديفکاري) مي باشد که فاصله بين خطوط ۲۵ تا ۳۰ سانتيمتر و فاصله بين بوته ها روي خطوط ۱۰ تا ۱۵ سانتيمتر باشد. لکن اگر منظور کاشت دستپاش باشد بهتر است بذر پياز را تُنُک بپاشند تا در زمان برداشت هم پيازهاي کوچک و هم پيازهاي درشت داشته باشند و نيازي به تُنُک کردن و صرف هزينه زياد و کار اضافي نباشند. هر گاه در محلي که پياز، را مي کارند، هوا خشک باشد پياز ممکن است زودتر به گل بنشيند و گاهي در چنين نقاط در همان سال اول پيازها گل مي کنند و بذر مي دهند که بذر اين پيازها براي کاشت مناسب نخواهند بود.
بذرگيري: پيازهايي را که مي خواهند از آن ها بذر تهيه کنند از بين بهترين و سالم ترين و خوش فرم ترين آن ها انتخاب مي کنند و در محلي خشک و هواگير نگهداري مي نمايند تا به موقع مجددا بکارند. در فروردين ماه پيازهاي انتخاب شده را به فاصله ۴۰ سانتيمتر از هرطرف در زميني که قبلا آماده شده مي کارند. در اواخر تيرماه و مردادماه که بذرها در داخل غلاف هاي نازکي که حامل بذر هستند رسيدند، غلاف ها را از ساقه جدا نموده و دسته مي کنند و در محيط تاريک و هواگيري در محل خشکي نگهداري مي نمايند. يا آن که غلاف ها را از بوته ها جدا ساخته و در کيسه کرده در محل خشکي نگهداري مي کنند. مسلما روش اول در حفظ قوه ناميه(رويش) بذر پياز اثر بهتري خواهد داشت.

پرورش هويج

هويج، گياهي است دوساله که ريشه آن عمودي بوده و قسمت وسط ريشه گوشتي و خشبي و به رنگ زرد مي شود که هويج مصرفي را تشکيل مي دهد. به هر ميزان که اين قسمت ظريف تر و ضخامت آن کمتر باشد، هويج مرغوب تر خواهد بود. برگ هاي اين گياه دندانه دندانه و ساقه گل آن در سال دوم ظاهر مي شود. براي مصرف، محصول هويج، در سال اول و يا فصل زراعتي اول برداشت مي شود و به منظور بذرگيري درسال دوم مورد استفاده قرار مي گيرد. گل هاي اين گياه، سفيد رنگ و ريز مي باشند که در سال دوم به صورت چتري از داخل غلافي در راس ساقه گل خارج مي گردند. هويج به صورت، خام و پخته مصرف مي شود. آب هويج را به عنوان آب ميوه مصرف مي نمايند. اين گياه داراي ويتامين" A " زياد است و اغلب پزشکان و مردم مجرب مصرف آن را توصيه مي کنند. از هويج در ترشي ها نيز استفاده مي شود.
آب و هوا و خاک: هويج، در هر آب و هوا و خاکي مي رويد. ولي در زمين هاي نرم و عميق بهار نتيجه مي دهد. براي آن که ريشه هويج که همان قسمت خوراکي و مورد استفاده گياه است صاف و خوش ترکيب باشد، بايستي در زمين هائي به گشت آن پرداخت که اجسام سخت مانند: سنگ و گياهان نپوسيده در زمين نباشد. زمين مورد استفاده براي کشت هويج احتياج به مقدار کافي مواد غذائي(کود) دارد. بايستي محل کاشت اين گياه را با کودهاي لازم تقويت نمود. در صورتي که بخواهند کود حيواني به خاک بدهند، بايستي در پائيز سال قبل اقدام گردد تا کود کاملا پوسيده شود.
روش کاشت: اين گياه وسيله بذر تکثير مي شود. بذر هويج کوچک و به رنگ هاي خاکستري و سبز و معطر مي باشد. شکل بذر هويج کمي محدّب و داراي خار است و اغلب اين خارها موجب مي شوند که چند بذر به هم بچسبند. به همين علت بايستي در زمان کاشت، بذرها را کمي به يکديگر ماليد تا از هم جدا شوند. بذر انواع زودرس را مي توان در اسفندماه کاشت. البته در محل هاي محصور و بطور کلي پس از گذشت سرماي زمستان و بعد از عيد نوروز در فروردين ماه مي توان هويج را کاشت. طرز کاشت هويج به صورت خطي و يا دستپاش مي باشد. در هر دو صورت بايستي پس از سبز شدن گياه، زمين را از علف هاي هرز وجين کرد و در صورت لزوم هويج ها را تُنُک کرد. در صورتي که بذر هويج و تربچه را به نسبت مساوي باهم مخلوط نموده بکارند، هم زمان با سبز شدن هويج ها تربچه ها قابل برداشت مي شوند و چون تربچه را برداشت مي کنند خود به خود فضاي لازم براي رشد و نمو هويج باز مي شود و از يک زمين در يک زمان دو استفاده شده است. در طريقه خطي، فاصله بين خطوط ۲۰ تا ۲۵ سانتيمتر مناسب است و بايستي دقت شود که روي بذرها زياد خاک داده نشود. از زمان کشت بذر، تا برداشت محصول هويج نسبت به انواع زودرس و ديررس ۳ تا ۶ ماه به طول مي انجامد.

لوبيا سبز

لوبيا سبز گياهي است يک ساله. محل اصلي و اوليه آن روشن نيست. ولي عده اي معتقدند که از نواحي گرمسير آمريکا، به ساير نقاط انتقال يافته است و کاشت آن از زمان هاي دور در آن جا متداول بوده است. ساقه اين گياه ناصاف و خشن و بند بند و در نوع پابلند آن پيچنده مي باشد. در نوع پاکوتاه ساقه ها ۳۰ تا ۴۰ سانتيمتر رشد مي کنند. برگ لوبيا سبز، مرکب بوده و از چند برگچه خشن که داراي کُرک هاي سخت مي باشند تشکيل مي يابد. گل لوبيا سبز ، به رنگ هاي سفيد، صورتي و بنفش کم رنگ ديده مي شود که تعدادي از ۲ تا ۸ گل بصورت خوشه به هر شاخه چسبيده اند. دانه هاي اين گياه در داخل غلاف کشيده و شمشيري شکل به حالت آويزان به ساقه قرار دارند. در انواع مختلف لوبيا سبز، رنگ و اندازه آن ها متفاوت مي باشد. بعضي از انواع لوبيا سبز، غلاف نرم و گوشتي قابل خوردن دارند و در بعضي ديگر غلاف ها سخت بوده قابل خوردن نيستند. بذر لوبيا سبز، بشکل قلوه اي(کليه انسان يا دام) مي باشد و در مواردي به صورت کُروي و يا بيضوي شکل ديده مي شود. مصرف لوبيا سبز، در غذاها بسيار متداول است و چون داراي مواد غذائي فراوان مي باشد يکي از مهم ترين سبزي هاي مورد مصرف غذائي تلقي مي شود.
انواع لوبيا سبز: اين گياه انواع بسيار زيادي دارد ولي در ايران فقط انواع زير مورد مصرف عموم است: ۱) لوبيا سفيد ۲) لوبيا قرمز ۳) لوبيا مَرمَري ۴) لوبيا چشم بلبلي ۵) لوبيا چيتي ۶) لوبيا قلمداني.
آب و هوا و خاک: مناسب ترين محل براي کاشت لوبيا سبز، زمين هاي بکر و تازه مي باشد که قبلا کشت ديگري در آن نشده باشد. لوبيا، در زمين هاي مرطوب و چسبنده محصول خوب نمي دهد. اين گياه احتياج به مواد غذائي و کود حيواني دارد. بوته هاي لوبيا به سرما حساسيت دارند و در حرارت کم سبز نمي شوند. به همين علت برلاي نوبرکاري ابتداء بذر را در خزانه يا در شاسي و يا در زير نايلون مي کارند.
روش کاشت: در نقاط معتدل و گرم از اواسط فروردين ماه بذر را در محل اصلي مي توان کاشت. بهترين روش کاشت لوبيا سبز، طريقه خطي است. در نقاط سردسير در خردادماه به کشت اين گياه مي پردازند. در زمين اصلي فاصله دو بوته از يکديگر نبايستي از ۴۰ تا ۵۰ سانتيمتر کمتر باشد و فاصله رديف ها نيز هم چنين، تا برداشت محصول به خوبي انجام پذيرد. در زمان کاشت در زمين اصلي در هر حفره اي که در زمين ايجاد مي کنند و عمق آن ۲ تا ۳ سانتيمتر خواهد بود ۲ عدد بذر مي کارند تا اگر به هر علتي يکي از بذرها سبز نشد، احتمال سبز شدن بذر ديگر وجود داشته باشد. در صورتي که بذر لوبيا را قبل از کاشت به مدت ۱۲ تا ۲۴ ساعت در آب بخيسانند گياه زودتر سبز مي شود. پس از کاشت زمين را آبياري مي کنند و پس از ۲ ماه بتدريج مي توان محصول لوبيا را برداشت نموده به عنوان لوبيا سبز مصرف کرد. ولي براي بدست آوردن و برداشت محصول لوبيا که از دانه هاي خشک آن استفاده مي شود، بايستي منتظر ماند تا غلاف هاي حامل دانه ها زرد و خشک شوند. آن گاه آن ها را از بوته ها جدا ساخته و دانه ها را از غلاف ها خارج ساخت. براي کاشت سال بعد مي توان از محصول سال قبل استفاده نمود و نياز به روشي خاص براي بذرگيري نيست.

پرورش گوجه فرنگي

گوجه فرنگي، که محل اصلي و اوليه آن کشورهاي مکزيک و پرُو بوده و از اين نقاط به ساير نقاط جهان منتقل گرديده است، گياهي است يک ساله با ساقه هاي خشبي و کرک دار و شاخه شاخه. گوجه فرنگي، که محل اصلي و اوليه آن کشورهاي مکزيک و پرُو بوده و از اين نقاط به ساير نقاط جهان منتقل گرديده است، گياهي است يک ساله با ساقه هاي خشبي و کرک دار و شاخه شاخه. اين گياه که از ميوه آن استفاده مي شود، يکي از سبزي هاي ميوه اي بسيار مفيد مي باشد. برگ هاي گوجه فرنگي، مرکب بوده و از برگچه هاي بريده و چروک دار تشکيل شده اند. اگر برگ اين گياه را ميان انگشتان فشار دهند، بوي مخصوص و مطبوعي از آن متصاعد مي گردد. گل هاي گوجه فرنگي، زرد رنگ و در انتهاي شاخه قرار مي گيرند. از هر گل يک ميوه گوجه فرنگي، بوجود مي آيد که گوشتي بوده کروي شکل و يا بيضوي شکل مي باشد که علاوه بر مقادير فراواني ويتامين از نظر مواد ديگر مانند: فسفر، آهن، سيليس و ساير مواد مفيد غني مي باشد.
مصرف گوجه فرنگي: ميوه اين گياه به صورت خام، پخته، کنسرو، جوشيده(رُب گوجه فرنگي) و حتي به عنوان يک نوشيدني مفيد از آب آن استفاده مي شود که در همه موارد ذکر شده مطبوع و مطلوب مي باشد. گوجه فرنگي، به صورت پخته در غذاها، به صورت سرخ کرده همراه کباب، به صورت خام در سالاد، يا بطور مستقل و به صورت جوشيده در تهيه سُس و رُب گوجه فرنگي و به صورت نوشابه با گرفتن آب آن و اضافه نمودن مقداري نمک خوراکي به مصرف مي رسد.
آب و هوا و خاک: گياه گوجه فرنگي، در هر آب و هوائي کشت مي شود.
روش کاشت: گوجه فرنگي، در زمين هاي سبک و قوي و آفتاب گير محصول خوب مي دهد. به همين منظور در پائيز زمين را کود مي دهند تا در زمان کشت کاملا آماده باشد. بذر گوجه فرنگي، را از اوايل اسفند ماه تا اوايل فروردين ماه در خزانه و يا در شاسي و گلخانه مي کارند. پس از آن که بوته ها ۶ تا ۱۰ سانتيمتر رشد کردند و خطر سرما مرتفع گرديد، بوته هاي جوان را به زمين اصلي منتقل نموده و بنا به انواع آن روي خطوطي به فاصله ۵۰ تا ۱۰۰ سانتيمتر از يکديگر نشاء مي کنند. فاصله بوته ها از يکديگر بر روي خطوط ۲۰ تا ۴۰ سانتيمتر مناسب است. بهترين نحوه کاشت گوجه فرنگي، روش جوي و پشته مي باشد که آبياري آن به صورت نشتي انجام مي گيرد. در منازل که محيط کشت محدود است بهتر است فاصله بوته ها را کمتر منظور نموده و وسيله قيم بوته هاي گياه را بطور عمودي در زمين نگهداري کرد تا بروي زمين پهن نشوند. در صورتي که بخواهند در خانه مستقيما بذر گوجه فرنگي را در زمين اصلي بکارند. اوايل ارديبهشت ماه بذر را در زميني که از قبل آماده ساخته اند با فاصله مناسب مي کارند. براي اين منظور در فواصل معين با ميخ چوبي و يا هر وسيله ديگري حفره هايي به عمق ۱ تا ۲ سانتيمتر ايجاد مي کنند، در هر حفره ۲ تا ۳ دانه بذر مي اندازند و روي آن را با خاک پوشانيده آبياري مي کنند. پس از آن که بذرها سبز شدند و بوته ها ۴ برگه گرديدند، يک و يا دو بوته اضافي را از انتهاي يقه گياه قطع مي کنند تا تنها بوته اي که باقي مي ماند، قوي شده رشد کافي بنمايد.
بذر گيري: بوته هاي گوجه فرنگي، به علت تلاقي انواع جديدي را بوجود مي آورند. لذا براي بذر گيري لازم است که بوته هاي بهتر هر نوع را انتخاب کرده و دور از يکديگر بکارند و تعدادي از ميوه هاي اين بوته ها را از ساقه قطع نمايند و تعداد محدودي از ميوه ها را باقي بگذارند تا ميوه هاي باقي مانده کاملا درشت و خوش فرم بشوند. پس از آن که ميوه هاي موجود کاملا رسيدند و رشد کافي نمودند، تخم آن ها را جدا ساخته و روي پارچه اي پهن نمايند تا خشک شود. سپس بذرها را جمع کرده در محل مناسبي نگهداري کنند تا بموقع براي کشت بعدي مورد استفاده قرار گيرد.

خيار

انتخاب زمان کشت: قبل از هر اقدامي در مورد کشت خيار ابتدا بهتر است اطلاعاتي از قبيل آمار هواشناسي منطقه نظرات و تجربيات مهندسين کشاورزي و کشاورزان با تجربه و مهم ترين مورد قيمت اين محصول در بازار کسب کرده و آن گاه زمان کشت را انتخاب نماييد زيرا زمان کشت در بهره برداري محصول تاثير مستقيم داشته و باعث بالا رفتن روحيه کار و تلاش مي گردد. مثلا در مناطق جنوبي کشور زمان کشت از اوائل مهرماه شروع مي شود و در خرداد ماه سال بعد برداشت محصول پايان مي يابد. و در مناطق شمالي و مرکزي کشور که در آذر ماه و دي ماه داراي هواي ابري و سرد مي باشند زمان کشت را به نحوي انتخاب مي کنند که اين زمان يا آخر فصل برداشت و يا آغاز کشت باشد. به طور کلي زمان هايي که شرايط جوي نامساعد است بايد از دوره کشت حذف گردد و اگر چنين کاري صورت نگيرد و زمان هاي نامساعد در ميان زمان برداشت قرار گيرد کشت با مشکلات عديده اي روبرو مي شود.
انتخاب بذر: بعد از انتخاب زمان کشت بايد بذر مناسب و خوبي انتخاب کنيم که بر اساس تقسيم بندي اقليم هاي مناسب صورت مي گيرد. مثلا براي مناطق جنوبي که زمان کشت از اوائل مهرماه شروع مي شود و تا آخر خرداد سال بعد مي توان برداشت محصول داشت و يا مناطق شمالي و مرکزي که کار کشت از اوائل دي ماه شروع مي شود بذرهاي تک گل پيشنهاد مي شود که داراي برگ هاي کوچک و مقاوم به سرما بوده و جهت دوره هاي طولاني مناسب مي باشد ولي در اقليم هاي که دو فصل کشت دارند بهتر است از واريته هاي پرگل که محصول زيادي در زمان کوتاه دارند استفاده گردد. شايان ذکر است که بسياري از کشاورزان بدون توجه به نوع واريته و زمان کشت آن و تنها به علت پر گل بودن آن اقدام به کشت در فصولي مي نمايند که مناسب حال آن بذر نيست در نتيجه با مشکلاتي مواجه مي شوند که براي آن ها اندکي ناشناخته و غريب مي نمايد. کشاورزاني که آشنايي با خواص واريته هاي مختلف ندارند اشتباه عمده اي را مرتکب مي شوند و آن اين است که واريته هاي پر گلي را که براي فصول بهاره کشت نموده اند و محصول خوب و زيادي برداشت کرده اند مجددا براي کشت پائيزه انتخاب مي کنند. با شروع فصل سرما و کوتاه شدن طول روز تعداد زيادي ميوه هاي کوچک در هر بوته مشاهده مي کنند که به علت ريز ماندن ميوه ها بر روي ساقه محصولي برداشت نمي کنند و با تصوراتي که دارند کود و سم را به گياه تحميل مي کنند در حالي که بذر هاي تک گل بوده و از آن ميوه کمتري مشاهده مي کنند اما محصول بيشتري برداشت مي شود.
نحوه کشت: پس از انتخاب بذر بايد فکر نحوه کشت باشيم به طور کلي در مقابل ما دو راه براي کشت بذر قرار دارد. يکي کشت مستقيم و کشت به صورت خزانه که از اين دو راه به خاطر صرفه جويي در استفاده از امکانات گلخانه اي و مراقبت بيشتر و بهتر تا جوانه زدن٬ بهتر است از کشت در خزانه بهره گيري کرد. براي کشت مستقيم زمين بايد رطوبت کافي داشته و به اصطلاح گاورو باشد و بهتر است زير و روي بذر به مقدار مورد نياز بيته موس ريخته شود. بهترين خاک براي کشت در گلدان هاي نشاء ماده اي طبيعي به نام بيته موس مي باشد که در بازار انواع خارجي و ايراني آن يافت مي شود. اگر محل قرار گرفتن سيني نشاء داراي ۳۰ درجه سانتي گراد حرارت بوده و نور و رطوبت کافي وجود داشته باشد پس از ۵ تا ۷ روز بذر جوانه مي زند و چنان چه شرايط مناسب نبوده و عوامل نور و گرما و رطوبت به صورت دلخواه نباشد اولا در زمان جوانه زني تاخير ايجاد مي شود و ثانيا در جريان رشد گياه نيز اختلالاتي پديدار خواهد شد. توصيه مي شود اين نوع بذرها را به علت گراني آن ها ۲۴ ساعت قبل از کاشت در زمين و يا گلدان در يک پارچه نخي و يا پنبه اي در دماي ۳۰ درجه سانتي گراد نگهداري کرد. بايد دقت کرد قبل از اين کار بذرها ابتدا در آب ولرم خيسانده شوند از طرفي بايد مراقبت هاي لازم را به عمل آورد تا گياه جوان بدون آفت و بيماري به زمين منتقل شود. 
انتقال نشاء به زمين اصلي: وقتي بذرها سبز شدند و رشد کافي نمودند بايد آن ها را به زمين گلخانه منتقل کنيم. بدين منظور حفره هايي که با فاصله معين و بر اساس تراکم بوته در متر مربع محاسبه شده است بر روي بسترها تعبيه مي کنيم که دقيقا به اندازه حجم خاک گلدان هاي سيني نشاء مي باشد. آن گاه با احتياط کامل نشاء را همراه با خاک گلدان از گلدان ها جدا کرده و در حفره ها قرار مي دهيم. در اين جا بايد مراقب باشيم تا به ريشه ها آسيبي وارد نيايد. بعد از انتقال نشاء به زمين آبياري را شروع مي کنيم. به ياد داشته باشيم مدت قرار گرفتن نشاء در گلدان نبايد از حد معمول تجاوز کند زيرا در اين صورت است که ريشه به علت حجم کم خاک دچار مشکل شده و از رشد طبيعي باز مي ماند و در نتيجه گياه از ابتدا ضعيف خواهد بود و پس از آن هم رشد درستي نخواهد داشت.
تراکم بوته ها: به منظور دستيابي به بيشترين برداشت محصول از متر مربع تراکم بوته ها حائز اهميت است. بعضي از کشاورزان و گلخانه داران بر اين باورند که اگر تعداد بوته در واحد سطح بيشتر باشد محصول بيشتري مي توانند برداشت کنند. بر اساس تجارب بدست آمده در گلخانه هاي خاکي براي واريته هاي موجود تراکمي برابر با ۷/۱ تا ۳ بوته٬ بنابر تجربه شخصي فصل کاشت و نوع واريته از نظر کوچکي و بزرگي برگ در نظر مي گيرند که در اين مورد مي توان از کشاورزان با تجربه و کارشناسان مربوطه کمک گرفت. ناگفته نماند که اين کار دلايل فني و مهمي دارد که از جمله مي توان ميزان نوردهي و جذب مواد مغذي خاک در فصول سرد را نام برد. پس به خاطر اين که بوته ها از نور کافي برخوردار بوده و رشد مناسبي داشته باشند بايد به گونه اي کاشت شوند که به روي يک ديگر کمتر سايه بياندازند و به عبارتي ديگر موجب جلوگيري از تابش نور کافي به گياه نشوند از طرفي در فصول سرد ميزان غذا رساني خاک به ريشه کمتر مي شود و اگر تراکم هم در چنين وضعيتي زياد باشد طبيعي است که به ريشه مواد کافي نخواهد رسيد.
آبياري اوليه: براي آبياري گلخانه بهتر است از سيستم تحت فشار به صورت قطره اي استفاده کنيم. در اين روش که بهترين نوع آن استفاده از نوارهاي آبياري است که از حدر رفتن آب جلوگيري مي کند. بر اساس برنامه اي منظم به آبياري گياه خواهيم پرداخت زيرا آبياري به صورت سنتي ضمن بالا بردن مصرف آب و هم چنين رطوبت گلخانه مواد غذايي در خاک را شسته و دسترسي ريشه را به اين مواد کم کرده. شايان ذکر است که آبياري گياه بر اساس سن گياه بافت خاک و زمان مصرف متفاوت است. براي مثال مي توان گفت که خاک در زمستان به آب کمتري نيازمند است تا در فصل تابستان ولي در هر صورت بايد به طور يکنواخت و دوره هاي منظم آبياري کرد و مسلما در خاک هاي سبک مقدار آبياري کمتر و فاصله زماني بين آن نيز کمتر خواهد بود. توصيه مي شود در هنگام آبياري زمين را براي مدت طولاني به حالت اشباع قرار ندهيم و حتما رطوبت ۲۵ درصدي را در فاصله دو آبياري رعايت نماييد به عبارت ديگر براي تناوب آبياري٬ زماني اقدام به آبياري نماييد که رطوبت خاک به ۲۵٪ رسيده باشد ضمنا اين را هم بدانيد که گياه خيار در زماني که به گلدهي مي رسد نياز بيشتري به آب دارد. برخي از کشاورزان معتقدند بعد از اين که گياه جوان ۴ برگ حقيقي خود را کامل کرد بايد يک دوره تشنگي به گياه داد. چون اعتقاد دارند ريشه گياه در حالت تشنگي به طور طبيعي به دنبال يافتن آب به عمق خاک نفوذ مي کند و اين حرکت ريشه باعث افزايش حجم ريشه مي شود. به هر حال گياه پس از دوره تشنگي و آبياري پس از آن رشد سريعي خواهد داشت. در زمان رشد بوته بايد نخ هاي گلخانه را آماده کرده و بر فراز بوته ها به سيم هاي مهار در فضاي سقف گلخانه متصل نمود تا در هنگام رشد سريع بوته ها به طور منظم به دور نخ ها بسته شود براي بستن بوته ها به دور نخ ها روش هاي مختلفي وجود دارد مي توان پائين نخ ها را به سيم مهار در پائين گياه بست و يا اين که نخ اضافه را به دور قرقره هاي سيمي پيچانده و بر روي سيم مهار قرار داد و يا اين که به وسيله کليپس هاي مخصوص که به اندازه قطر ساقه گياه است و به انتهاي نخ ها بسته مي شود ارتباط ساقه و نخ را بدون گره زدن به گياه برقرار نمود شايان ذکر است که نبايد در مرحله نخ کشي بي توجهي نمود زيرا غفلت در اين کار باعث شکستن ساقه گياه مي شود و سبب آسيب جدي به گياه خواهد شد.
آبياري: آبياري گلخانه براي خاک هاي سبک مي تواند به روش نشتي باشد يعني با ايجاد جوي و پشته آبياري صورت مي گيرد. در صورت استفاده از سيستم هاي قطره اي که با لوله هاي مخصوص صورت مي گيرد نيازمند يک محاسبه دقيق هستيم زيرا معمولا وسط خط لوله از فشار آب کمتري برخوردار است و به اين علت آبياري به صورت يکنواخت انجام نمي شود. آبياري قطره اي بايد به صورتي باشد که پياز رطوبتي بين دو قطره چکان به يکديگر متصل شود. همان طور که مي دانيد روزانه مقدار معيني اب زمين تبخير مي شود که بايد در موقع مناسب تامين گردد. در صورتي که نسبت به آب يک منطقه مشکوک باشيم با آزمايش آب تصميم نهايي را اتخاذ مي کنيم مقادير مجاز Ec در آب براساس ميلي موس تامين مي شود Ec کمتر از ۱ بسيار خوب Ec بين ۱ تا۲ مناسب و Ec ۲ تا ۳ کمي زياد Ec ۳ تا ۴ زياد و Ec بالاتر از ۴ بسيار زياد غير قابل قبول مي باشد.
هرس اوليه: در بته خيار تا زماني که ارتفاع گياه به ۳۰ سانتي متر نرسيده هيچ گونه هرسي را انجام نمي دهيم. اما پس از اين که بوته به ارتفاع ۳۰ سانتي متري رسيد شاخه هاي فرعي و ميوه و گل هاي آن را به تدريج حذف مي کنيم. با اين کار به گياه اجازه مي دهيم که تمام انرژي توليدي توسط گياه صرف رشد ساقه و برگ هاي اوليه شود و بدين وسيله گياه قوي و شاداب باشد از ارتفاع ۳۰ سانتي متر به بعد شاخه هاي فرعي را حذف کنيم ولي با توجه به فصل کاشت و نظر برخي کارشناسان و کشاورزان با سابقه برخي به شاخه هاي فرعي اجازه مي دهند رشد نمايند و بر اساس واريته و فصل کاشت طول شاخه هاي فرعي را تنظيم مي کنند. قابل ذکر است که در فصل بهار جوانه انتهايي شاخه هاي فرعي را بعد از ظهور برگ پنجم حذف مي کنند به ياد داشته باشيد که هرس اوليه گياه تاثير مستقيم و بسيار خوبي در رشد و بار دهي بوته خواهد داشت البته مشروط بر اين که به طور صحيح و اصولي انجام گيرد.
برداشت محصول: از مواردي که بايد در انجام آن دقت بسياري کرد تا آسيبي به گياه وارد نشود نحوه چيدن خيار از بوته است که به دلايلي با اهميت است شيوه اصولي و صحيح چيدن خيار از بوته اين است که آن را به سمت بالا کشيده تا بدين وسيله از ساقه جدا شود اين عمل باعث مي شود که بقايا يا دنباله ميوه بر روي ساقه باقي نماند زيرا باقي ماندن اين قسمت بر روي ساقه باعث پوسيدگي ساقه مي شود و از طرفي دنباله ميوه علاوه بر اين که وزن ميوه را سنگين تر مي کند باعث جلوگيري از نرم شدن سريع ميوه هم مي شود امروزه در اکثر گلخانه ها ديده مي شود که خيار را به وسيله قيچي از شاخه جدا مي کنند اين کار زماني مي تواند مشکل آفرين باشد که قيچي آلوده به بيماري هاي قارچي و ويروسي خاصي باشد. در اين حالت امکان انتقال بيماري از يک بوته به بوته ديگر زياد است. بد نيست بدانيد به تازگي دستگاهي اختراع شده است که به وسيله اشعه مي تواند ميوه را از ساقه جدا کند. ولي تا زماني که دسترسي به اين وسائل امکان پذير باشد بهتر است حتي المقدور ميوه با دستکش چيده شود ضمنا از ابزارهايي استفاده کنيد که اطمينان داشته باشيد آلوده نيستند.
پائين کشي بوته ها: زماني که بوته ها به سقف مفيد گلخانه مي رسند بايد پائين کشيده شوند. نکته اي که در اين دوره حائز اهميت است هرس برگ هاي فرسوده تر و پيرتر در طول دوره برداشت است. به طوري که هنگام پائين کشيدن بوته برگ هاي پائيني ضمن اين که عمر خود را سپري کرده اند تعداد کمي نيز براي هرس کردن باقي مانده باشد. بايد همواره به ياد داشته باشيد که هرس برگ هاي فرسوده در هر نوبت نبايد بيش از ۳ برگ در بوته باشد و حداقل ۱۸ تا ۲۵ برگ روي بوته باقي بماند. هرس برگ هاي فرسوده بايد در طول دوره و به تناوب انجام گيرد که در هنگام پائين کشي مشکلي پيش نيايد و ضمنا متوجه باشيم برگ هايي که هرس مي کنيم نبايد از تعداد برگ هاي توليد شده بيش تر باشد. به هر حال بعد از هرس برگ هاي مسن تر و رسيدن بوته به سقف٬ ۳ روش براي هرس بوته خيار مرسوم است. اول اين که با حذف برگ هاي پائيني و شل کردن نخ ها از قرقره که به سيم مهار متصل است ساقه را به صورت گرد در روي زمين قرار داده البته گاهي ساقه ها به جاي اين که روي زمين قرار گيرند بر روي شاسي هاي مخصوصي که با فاصله ۵۰ سانتي متر تعبيه شده اند قرار مي گيرند. زماني که بوته به انتها مي رسد به دو شاخه فرعي اجازه مي دهيم که رشد خود را ادامه دهند و دوباره به سمت پائين حرکت کنند. اين دو شاخه فرعي را مانند شاخه هاي اصلي در نظر مي گيريم و پس از رشد اين شاخه ها جوانه اي انتهايي شاخه اصلي را حذف مي کنيم و سوم اگر در پايان فصل کشت با فرا رسيدن هواي گرم مصادف باشد مي توان به جاي پائين کشيدن بوته ها آن را بر روي سيم ها انداخته تا مانند سايباني در گلخانه عمل کند در اين حالت بايد کاملا مراقب بود که بوته ها در موقع خم شدن شکسته نشوند و بعد ها دچار ضايعات و بيماري نگردند.

 

 

 

اين مقاله تا چه اندازه براي شما مفيد بوده است؟

 12345 
ضعيفعالي
توضیحات شما . (اختياري)

ميانگين آرا :4.3 از 5 امتياز است.


12345
118 : تعداد کل آرا ارسال شده
-1 20040 -1 -1

آشپزی در خانه
اصول خانه داری
رفتارشناسی
حجاب شناسی
زن و اسلام
همسرداری
  
 
ارسال به دوستان


در صورتی که مایلید دوستان شما نیز از این مطلب استفاده کنند , کافیست نام و آدرس ایمیل خود و دوست خود  را وارد نموده تا این مطلب به دوستتان ارسال شود.
 




 
صفحه اصلی | اخبار و رویداد ها | مجموعه مطالب | اردبیل شناسی | صدرا | مسابقات | تماس با ما
Copyright 2009 Tebyan Branch Of Ardebil Province. All rights reserved.
Web Design : WebHouse