مسئولان در بخش های گوناگون، نوآوری، خلاقیت و ابتکار در روشها را وظیفه خود بدانند -رهبر معظم انقلاب   
۱۳۹۳ پنج شنبه ۱۰ مهر -اِلخَميس ٧ ذو الحجه ١٤٣٥ - Thursday October 2014
نقشه وب سایت   تماس با ما  جستجو در وب سایت  ورود به صفحه اصلی
  بازدید ها :  175   بازدید    تاریخ درج مطلب  5/12/1391    
 
 
مصافحه؛ چرا و چگونه؟ قسمت چهارم
 

چگونه با يکديگر دست بدهيم؟

بي ترديد مصافحه اي که آن هم در روايات سفارش شده و آثار وثواب هاي فراواني براي آن ذکر شده، آداب خاصي دارد. درعلم روان شناسي نيز يکي از نشانه هاي شخصيت افراد و يکي از راه هاي مهم انتقال مفاهيم غير کلامي، دست دادن است. بنابراين مصافحه همان گونه که ممکن است باعث افزايش محبت وانتقام پيام هاي مثبت شود، مي تواند باعث ايجاد تنفر و تبادل مفاهيم منفي نيز باشد. اولين نکته در برخورد با ديگران؛ اين است که هنگام ديدار و پيش از هرکار ديگر، سلام کنيم و دست بدهيم، لقمان حکيم به فرزندش سفارش مي کرد: با بني ابداً الناس بالسلام والمصافحه قبل الکلام؛(1) فرزندم! هنگام ديدار با مردم پيش از هر چيز، سلام کن و با آن ها دست بده. از روايات ديگري که درمورد مصافحه وارد شده نيز اين نکته فهميده مي شود؛ چرا که در بيشتر آنها دستور به مصافحه با حرف فاء پس از ديدار وملاقات آمده است(2) که دلالت بر نبودن فاصله بين ديدار و مصافحه دارد. هم چنين بهتر است ابتدا دست خود را به سوي طرف مقابل دراز کنيم و منتظرنباشيم تا او دست خود را دراز کند؛ زيرا اين کار در بسياري از موارد نشانه تکبر است. پيامبرگرامي(ص) هرگاه مسلماني را مي ديد، ابتدا دست خود را براي مصافحه به سوي او مي گرفت.(3) نکته ديگر اين که، چنان که از معناي لغوي مصافحه بر مي آيد، هنگام دست دادن بايد با تمام کف دست، کف دست طرف مقابل را بگيريم؛ چرا که دراين صورت تبادل مهر و محبت بيشتر است وبر اساس يافته هاي روان شناسي، نشانه اعتماد به نفس بالا مي باشد. فشردن دست طرف مقابل در هنگام دست دادن نيز مستحب است. جابر گويد: پيامبر را ديدم وبر ايشان سلام کردم، ايشان دست مرا فشرد و فرمود: غمزه الرجل يد اخيه قبله؛(4) فشردن دست برادر ديني، به منزله بوسيدن اوست. ناگفته پيداست که فشردن دست نبايد به اندازه اي باشد که موجب آزار و رنجش گردد، به ويژه اگر طرف مقابل غريبه باشد وهنوز چندان صميميتي برقرار نشده است. اگر چه ابوعبيده در روايتي نقل کرده که امام باقر(ع) چنان دستم را فشرد که انگشتانم درد گرفت، اما علامه مجلسي پس از بيان آن فرمود: اين روايت بر استحباب فشردن دست درهنگام مصافحه دلالت مي کند، اما شايسته است که استحباب فشردن به مقداري که موجب اذيت نشود، مقيد گردد.(5) باور عمومي براين است که دست دادن فقط در آغاز ديدارها، پسنديده و بجاست، اما آن چه از روايات متعدد استفاده مي شود، اين است که هر گاه کوچک ترين فاصله اي(مثل يک درخت) بين دو نفر ايجاد شد نيز دست دادن دوباره مستحب است.

 

 

 

امام باقر(ع) فرمود: بر مؤمنان سزاوار است که هر گاه يکي از آن ها حتي به وسيله درختي، از دوستش پنهان شد و سپس يکديگر را ملاقت کردند، با هم دست بدهند.(6) روش امامان معصوم نيز چنين بوده است. ابوعبيده گويد: درسفري با امام باقر(ع) هم کجاوه بودم، آن حضرت هنگام سوار و پياده شدن با من احوال پرسي ومصافحه مي کردند، گويي مدت هاست که يکديگر را نديده ايم.

پرسيدم: يا بن رسول الله ! مردم همانند شما رفتار نمي کنند، امام فرمود: مگر نمي داني که مصافحه کردن چه ثوابي دارد؟! همانا هنگامي که دو مؤمن با يکديگر ملاقات کنند ودست بدهند، پيوسته گناهانشان مي ريزد؛ چنان که برگ از درخت مي ريزد وخداوند با ديده رحمت به ايشان مي نگرد، تا اينکه از يکديگر جدا شوند.(7) نکته ديگر براي دست دادن، اين است که سعي کنيم دست خود را زودتر از طرف مقابل نکشيم. درمنابع مختلف شيعه وسني نقل شده است که هنگامي که پيامبر گرامي(ص) با کسي مصافحه مي کرد، هرگز دست خود را زودتراز او نمي کشيد، تا زماني که خود آن مرد دست خود را عقب بکشد.(8)

علامه مجلسي(ره) نيز از امام باقر(ع) نقل کرده است که: هر کس(در مصافحه) دست خود را ديرتر بکشد، ثوابش بيشتر است.(9) فرات کوفي از اصبغ بن نباته روايتي نقل کرده است که براساس آن، زدن کف دست ها به هم، هنگام مصافحه نيز مانعي ندارد. اصبغ گويد: روزي به ديدار امير مؤمنان(ع) رفتم تا بر ايشان سلام کنم. طولي نکشيد که امام خارج شد. من از جاي خود برخاستم وبه استقبال ايشان رفتم. امام کف دست خود را به کف دست من زد و انگشتان مبارک خود را در ميان انگشتانم فرود برد.(10) هم چنين از اين روايت و روايات ديگر استفاده مي شود که وارد کردن انگشتان وگره زدن آن ها بين انگشتان طرف مقابل نيز جايز است. گاهي اوقات نيز براي اظهار صميميت بيشتر به ويژه با دوستان، مي توان با هر دو دست، دست طرف مقابل راگرفت؛ چنانکه در خبر معراج آمده بود حضرت ابراهيم(ع) دست راست پيامبر اسلام را با هر دودست مبارک خود گرفت.(11) اذا لقيتم اخوانک فتصافحوا واظهروا لهم البشاشه والبشر؛(12) هر گاه برادران ديني خود را ملاقت کرديد، دست بدهيد وبا خوش رويي و گشاده رويي با آن ها برخورد کنيد. هم چنين ثواب و قرب الهي، براي کسي که محبت وخوش رويي بيشتري داشته باشد، بيشتر است.(13)

پي نوشت ها :

1. المحجه البيضاء، ج 3، ص386.

2. مستدرک الوسائل، ج8، ص357، ح 9658.

3. محجه البيضاء، ج3، ص388.

4. سنن النبي، ص 102؛ مناقب ال ابي طالب، ج1، ص147.

5. بحارالانوار، ج73، ص23.

6. همان، ص26.

7. محجه البيضاء، ج3، ص388.

8. همان، ص387.

9. سنن النبي، ص 82؛ مکارم الاخلاق، ص22.

10. حليه المتقين، ص 141.

11. تفسير فرات کوفي، ص 293.

12. سفينه البحار، ج6، ص195.

13. بحارالانوار، ج73، ص 20.

نويسنده:محمد هادي مروجي طبسي

منبع: سایت نورپرتال

 

 

 

 

 

 

اين مقاله تا چه اندازه براي شما مفيد بوده است؟

 12345 
ضعيفعالي
توضیحات شما . (اختياري)

ميانگين آرا :0.0 از 5 امتياز است.


12345
0 : تعداد کل آرا ارسال شده
-1 43765 -1 -1

اخلاق
ادیان و مذاهب
مهدویت
اهل بیت (ع)
فلسفه و عرفان
احکام اسلامی
قرآنی
  
 
ارسال به دوستان


در صورتی که مایلید دوستان شما نیز از این مطلب استفاده کنند , کافیست نام و آدرس ایمیل خود و دوست خود  را وارد نموده تا این مطلب به دوستتان ارسال شود.
 




 
صفحه اصلی | اخبار و رویداد ها | مجموعه مطالب | اردبیل شناسی | صدرا | مسابقات | تماس با ما
Copyright 2009 Tebyan Branch Of Ardebil Province. All rights reserved.
Web Design : WebHouse